A Little Corner of Ideality...

 วันก่อนได้คุยโทรศัพท์กับพี่ชาย

พี่ชายถามว่า ทำไมน้องสาวต้องแบกรับความคาดหวังของคนอื่น (ที่มีต่อตัวเรา) ?

...ทำไมเราต้องพยายามเป็นหรือทำให้ได้อย่างที่ใครก็ตามคาดหวังให้เราเป็นหรือทำได้ ?

...ทำไมเราต้องเป็นทุกข์ เมื่อเราทำไม่ได้อย่างที่เขาอยากให้ทำได้ ?

นั่นสินะ... เราเป็นแบบนี้มาตลอด ตั้งแต่ตอนเป็นเด็กเล็กๆ เราก็เป็นแบบนี้ตลอดเวลา

...ไม่เคยรู้ตัวเลย...ว่าเราใช้ชีวิตที่ผ่านมาเพื่อตอบสนองความคาดหวังที่คนแทบทุกคนมีต่อเรามาโดยตลอด

โดยเข้าใจว่า... มันคือการทำเพื่อคนอื่น

...ทั้งที่บางที มันอาจจะไม่ใช่...

มีผู้คนมากมายแวดล้อมตัวเราเต็มไปหมด

แต่ละคน ก็มีความคาดหวังแบบต่างๆต่อเรา (เป็นธรรมชาติของคนที่มักคาดหวังในตัวคนอื่นไม่ว่าเค้าจะเป็นใครก็ตาม ตั้งแต่เรื่องเล็กน้อย ไปจนถึงเรื่องสำคัญ)

แต่ละเวลา แต่ละคนก็มีความคาดหวังที่เปลี่ยนไป ยิ่งเราเคยทำให้เค้าสมหวัง เค้ายิ่งจะคาดหวังจากเรามากขึ้น ๆ

และเรา...พยายามทำเพื่อให้ทุกคนสมหวังอยู่ตลอดเวลา

...มิน่า...เราถึงเป็นทุกข์ตลอดเวลา

เพราะเราไม่สามารถเดินตามความหวังของทุกคน-ตลอดเวลาได้

เมื่อคืนนั่งดูหนังเรื่อง Mona lisa smile

ผู้หญิงในยุคนั้นถูกสังคมคาดหวังว่าจะต้องเป็นภรรยาที่ดีเท่านั้น ห้ามคิดจะทำอย่างอื่น

และตอนสุดท้ายของเรื่องก็สอนว่า อย่าใช้ชีวิตเพื่อตอบสนองความคาดหวังของสังคม แต่ให้ใช้ชีวิตที่เป็นตัวของตัวเอง

บางครั้ง... การไม่สนใจว่าสังคมคาดหวังอะไรจากเรา ก็ดูจะเป็นความเห็นแก่ตัว

แต่คนที่ไม่สามารถเป็นตัวของตัวเอง ไม่สามารถรักตัวเอง ทำเพื่อตัวเองได้ ก็อาจจะไม่ใช่คนที่จะทำเพื่อสังคมได้ดีเท่าไหร่

คนเราก้าวไปได้ทีละก้าว (อย่านับรถยนต์ เครื่องบิน เพราะนั่นไม่ใช่การก้าวเดินด้วยตัวเราเอง)

ก่อนจะเรียนรู้ที่จะทำเพื่อคนอื่น ต้องผ่านการเรียนรู้ที่จะทำเพื่อตัวเองก่อน

เมื่อเราเห็นบางคนกำลังทำเพื่อตัวเอง... ขอให้คิดเถอะว่า เค้ากำลังเรียนรู้ขั้นตอนต้นๆของการทำเพื่อคนอื่น

แบบฝึกหัดบทใหม่ในชีวิตของเรา... แบบฝึกหัดบทที่เราไม่เคยคิดว่าเราจะลืมทำมันไป...

คือความกล้า...ที่จะทำให้คนอื่นผิดหวัง

เพื่อให้สามารถใช้ชีวิตได้อย่างที่เป็นตัวเรา ...เดินตามเส้นทางของเรา

ไม่ต้องคอยก้าวไปตามเส้นทางที่คนอื่นคาดหวัง เพราะมันมีมากมายมหาศาลเกินกว่าเราจะเดินตามมันได้หมด

และมันยังเปลี่ยนแปลงไม่รู้จักจบจักสิ้นอีกด้วย

ใช้เส้นทางของเรา เดินตามหาความถูกต้องที่แท้จริง

อย่าคิดเหมือนที่ผ่านมา ว่า ความถูกต้อง = ความคาดหวังของคนอื่น

...ต้องกล้าเป็นคนที่คนอื่นคาดหวังไม่ได้...เสียที

เขียนบันทึกนี้ไว้ตั้งแต่ตอนสอบมิดเทอม ตอนที่ภาวะความเครียดพุ่งสูงที่สุดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนตั้งแต่เข้าปี 1

...ตอนนี้ เราก็ยังคงรู้สึกแบบนั้นอยู่…

ชีวิตที่เป็นของเราคืออะไร?

                                                อยู่ที่ไหน?

                                                                เมื่อไหร่?

ทำอย่างไรจึงจะมีชีวิตที่เป็นของเรา?

                                                หรือไม่ต้องมี?

ที่ผ่านมาเราทำอะไร?

                ตอนนี้เราทำอะไร?

                                เป้าหมายของเราคืออะไร?

อะไรคือเป้าหมายที่แท้จริง?

                อะไรคือภาพลวงตา?

อะไรคือระยะสั้น?

                อะไรคือระยะยาว?

---------------------------------------

ชีวิตที่กำลังป่วยอยู่นี้เป็นของใคร?

                เราต้องดูแลมันให้อยู่ได้นานๆเพื่อใครไหม?

                                หรือต้องใช้มันให้คุ้มที่สุดก่อนที่มันจะพังเพื่อใคร?

1.       คนที่เจอปัญหาหนักมากๆ เป็นปัญหาที่ส่งผลกระทบกระเทือนมาก (เช่น ขาดทุนย่อยยับ) หรือคนที่รับภาระหนักมากๆ (เช่น เจ้าของกิจการ ที่รับผิดชอบชีวิตคนงานหลายพัน และคนงานหลายพันก็ยังมีครอบครัวต้องดูแล)

·         ทำไมเขาจึงยังคงรับมือกับแรงกดดันได้มากขนาดนี้

·         ทำงานใหญ่ ใจต้องนิ่ง

2.       พยายามนะ (มีการวางแผนเพื่อให้ผลเป็นตามที่ต้องการ มีการลงทุนลงแรง ฯลฯ) แต่ปล่อยวางในผลลัพธ์ที่จะสำเร็จหรือล้มเหลว

3.       ไม่อาจช่วยคนทุกคนได้ และต้องไม่นำความลำบากของคนอื่นมาเป็นความทุกข์แก่ตัวเอง (พระพุทธเจ้าช่วยคนที่หลงผิดได้มากมาย โดยที่ก่อนจะช่วยได้ก็ไม่ได้เป็นทุกข์กับการต้องการช่วยคนเหล่านั้นเลย แต่ก็พยายาม)

·         ช่วย...แต่ไม่เอาตัวเองไปผูกติด...สำเร็จหรือไม่ไม่เป็นไร

·         ไม่ต้องคาดหวังว่าเขาจะรับรู้ว่าเราเป็นคนช่วยเค้า

4.       ละเลยเสียกับคำด่า/คำนินทา/ความโกรธเกลียดของคนอื่น ถ้าเพียงเท่านี้รับไม่ได้ เป็นแบบทักษิณไม่ฆ่าตัวตายไปแล้วหรือ

---------------------------------

วันนี้...โดยรวมแล้วก็มีความสุข ...สุขที่เห็นบางคนยิ้มออกมาได้มากขึ้น ...สุขที่บางคนที่เคยเป็นที่พึ่งพิงมาอยู่ใกล้ๆเราอีกครั้ง เป็นความสุขที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานช่วงหนึ่งแล้วจริงๆ

เป็นแบบนี้บ่อยครั้งแค่ไหนแล้วนะ...

                เก็บความเสียใจต่างๆไว้มากมาย โดยไม่ได้ระบายออกไป...

บ่อยครั้ง... ไม่ได้ตั้งใจจะเป็นคนเก็บกด

                แต่ความรู้สึกเจ็บ... ไม่ใช่อยากระบายให้ใครฟังก็ทำได้

เด็กดีของฉัน...

                ไม่รู้กี่ครั้งที่เธอทิ้งฉันไว้ในที่ที่แวดล้อมด้วยคนอื่น ในขณะที่ฉันแทบจะใช้ความพยายามไปจนหมดในการกลั้นน้ำตาไว้

ในเวลาที่อยากร้องไห้มากที่สุด... เป็นเวลาเดียวกับที่เธอแยกออกไป และฉันต้องทำงานในที่ที่ไม่ได้เป็นส่วนตัว

                ในเวลาที่รู้สึกแย่ที่สุด... ไม่สามารถร้องไห้ได้ มีแต่ความคิดและความรู้สึกที่กักเก็บไว้เต็มหัวใจ

                เมื่อมีโอกาสอยู่คนเดียว... ก็ไม่อยากคิดซ้ำเรื่องเดิมอีก เพราะคิดไปมากแล้ว จนเหนื่อยแล้วในช่วงเวลายาวนานที่ต้องทำงานนั้น

                ยกเว้นบางครั้ง... กับบางเรื่อง... ที่ทำให้เฝ้าคิดตลอดเวลา ร้องไห้ได้วันละหลายรอบ

ดังนั้น... ความรู้สึกส่วนใหญ่ไม่ได้ถูกระบายออกมา

                ไม่ใช่เพราะไม่อยากทำ... แต่เพราะเวลาและโอกาสที่มีมันไม่มากพอ

เช่นเดียวกับครั้งนี้... ที่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ในใจฉันเต็มไปด้วยความคิดความรู้สึกมากมาย ที่ไม่มีโอกาสระบายออก

                ตอนนี้มีโอกาสระบายผ่าน spaces แล้ว... แต่พอคิดย้อนไปกลับรู้สึกปวดหัวจนไม่อยากจะคิดอีก

แล้วเรื่องราว... ก็ถูกปล่อยไว้อย่างนั้น...ค้างอยู่ในส่วนล่างของใจ...อีกรอบหนึ่ง

เธอสงสัยหรือเปล่า ว่าทำไมฉันถึงไม่บอกเธอ อย่างที่เธอพยายามบอกให้ฉันทำ

                แต่เธอรู้ใช่ไหม... ว่าในเวลาสั้นๆ ที่เรามีภาระอื่นต้องกังวล เธอไม่อาจมีสมาธิพอที่จะฟังคำพูดของฉันได้

                ฉันเห็นตัวอย่างแล้ว... ไม่ได้คิดไปเอง

นี่คือเหตุผล... ที่เราต้องมีเวลามากพอระดับหนึ่ง ฉันถึงจะอธิบายให้เธอเข้าใจได้

                แต่ฉันก็ไม่ได้ปิดโอกาสเสียทีเดียว... เพราะรู้ว่าเราต่างก็มีภาระ จะรอให้มีเวลามากคงไม่ได้

แต่หากต้องพูดในขณะที่มีเวลาสั้นลงเท่าไร... ต้องแลกกับความอยากที่จะฟังที่เพิ่มขึ้นเท่านั้น

                เพราะความอยากฟัง... ย่อมทำให้เธอมีสมาธิที่จะฟังมากกว่าเดิม

เมื่อเธอไม่แสดงออกว่าอยากฟังมากขึ้น  ฉันก็ไม่อาจพูดออกไป... แม้อยากพูดใจแทบขาด

ที่อยากให้รู้อีกอย่างคือ...

                บางครั้ง... สิ่งที่ทำให้รู้สึกเสียใจมาก ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เสียใจในตอนแรก แต่เป็นความไม่พยายามจะหาคำตอบว่าทำอะไรให้ฉันเสียใจและทำยังไงให้ฉันเลิกรู้สึกแย่

ยังไงก็ตาม... ความเสียใจของฉัน ไม่ได้เป็นผลมาจากความผิดของเธอ

                มันเป็นผล...มาจากความคาดหวังของฉันเอง

ดังนั้น...เด็กดีของฉัน...

                ที่ฉันอยากถามก็คือ... นี่ใช่ความพยายามที่ดีที่สุดของเธอแล้วหรือยัง?

ทุกครั้ง... ที่เธอต้องเลือกว่าจะทิ้งฉันไว้หรือไม่ ด้วยเหตุผลที่แตกต่างในแต่ละครั้ง

ทุกครั้ง... ที่เธอเลือกว่าจะจับมือหรือปล่อยมือฉัน แม้ในเวลาที่อยู่ด้วยกันสองคน

ทุกครั้ง... ที่เธอเลือกส่งข้อความแทนการสื่อสารทุกวิธีในเวลาที่เกิดปัญหา

ทุกครั้ง... ที่เธอต้องอดทนกับแรงกดดัน หรืออ่อนล้ากับความเหนื่อยทั้งกายและใจ เมื่ออยู่ข้างฉัน

ทุกครั้ง... ที่เธอใส่ใจฉันเพิ่มขึ้นมากๆ หลังจากที่เห็นฉันร้องไห้ไปแล้ว

ทุกครั้ง... กับเรื่องอื่นๆที่เหลือ

                นี่ใช่ความพยายามที่ดีที่สุดของเธอหรือยัง?...

เด็กดี... นี่คือคำถามจากใจจริงที่ไม่ใช่การประชดเลยแม้แต่น้อย

เพราะฉันรับรู้ว่า เธอได้พยายามมากแล้วเทียบกับเมื่อก่อนนี้

                ความพยายามของเธอที่ทำเพื่อฉัน มันมากเกินพอแล้วในความเป็นจริง

                มากมาย...เกินกว่าที่ฉันคาดหมายไว้ในความเป็นจริงว่าจะมีคนทำเพื่อฉันได้

เพียงแต่ในอุดมคติ ความคาดหวังของฉันคงสูงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

                ฉะนั้น... ไม่จำเป็นเลยที่เธอต้องพยายามไล่ตามมัน

ขอเพียงเธอบอกฉันว่า...

                นี่เพียงพอแล้วสำหรับความรัก...

                นี่ดีที่สุดแล้วในความพยายามของเธอ...

ฉันยินดี... ไม่คาดหวังมากกว่านี้อีก

                และเธอจะไม่เห็นฉันร้องไห้บ่อยๆอย่างนี้

ฉันรับรองว่า... จะทะนุถนอมความรักนี้ไว้เหมือนเดิม

                การเลิกคาดหวัง จะไม่กระทบความสัมพันธ์ของเรา

เพราะฉันรู้ว่าเธอก็เป็นทุกข์ ที่เห็นฉันมีปัญหา

                แม้เธอไม่ได้พยายามแก้มันมากเท่ากับที่ฉันคาดหวัง แต่ฉันรู้ว่าเธอก็เป็นทุกข์มาก

                ฉันจึงไม่อยากทำให้เธอกดดันมากกว่านี้

เพราะเวลาเธอเป็นทุกข์ ฉันก็รู้สึกทรมาน...

เด็กดี...

                ฉันยังไม่เคยโกรธเธอเลยสักครั้ง... จริงๆนะ

...เธอยังคงเป็นเด็กดีในสายตาฉันเสมอ...

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

อีกเรื่องที่อยากบอกคือ ตอนเที่ยง ฉันรับรู้ว่าเธอพยายามปกป้องฉันจากคนที่มาก่อกวนคนนั้น ...ฉันรับรู้เพียงแต่ไม่ได้แสดงออก

ขอโทษนะ... และขอบคุณมาก... ^^

อีกเรื่อง... ขอโทษที่กดดันเธอเรื่อง Project ขอโทษจริงๆนะเด็กน้อย... ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะไม่ทำแบบนั้น

(แต่มันย้อนกลับไปไม่ได้ ขอโทษจริงๆ...)