วันก่อนได้คุยโทรศัพท์กับพี่ชาย

พี่ชายถามว่า ทำไมน้องสาวต้องแบกรับความคาดหวังของคนอื่น (ที่มีต่อตัวเรา) ?

...ทำไมเราต้องพยายามเป็นหรือทำให้ได้อย่างที่ใครก็ตามคาดหวังให้เราเป็นหรือทำได้ ?

...ทำไมเราต้องเป็นทุกข์ เมื่อเราทำไม่ได้อย่างที่เขาอยากให้ทำได้ ?

 

นั่นสินะ... เราเป็นแบบนี้มาตลอด ตั้งแต่ตอนเป็นเด็กเล็กๆ เราก็เป็นแบบนี้ตลอดเวลา

...ไม่เคยรู้ตัวเลย...ว่าเราใช้ชีวิตที่ผ่านมาเพื่อตอบสนองความคาดหวังที่คนแทบทุกคนมีต่อเรามาโดยตลอด

โดยเข้าใจว่า... มันคือการทำเพื่อคนอื่น

...ทั้งที่บางที มันอาจจะไม่ใช่...

 

มีผู้คนมากมายแวดล้อมตัวเราเต็มไปหมด

แต่ละคน ก็มีความคาดหวังแบบต่างๆต่อเรา (เป็นธรรมชาติของคนที่มักคาดหวังในตัวคนอื่นไม่ว่าเค้าจะเป็นใครก็ตาม ตั้งแต่เรื่องเล็กน้อย ไปจนถึงเรื่องสำคัญ)

แต่ละเวลา แต่ละคนก็มีความคาดหวังที่เปลี่ยนไป ยิ่งเราเคยทำให้เค้าสมหวัง เค้ายิ่งจะคาดหวังจากเรามากขึ้น ๆ

และเรา...พยายามทำเพื่อให้ทุกคนสมหวังอยู่ตลอดเวลา

...มิน่า...เราถึงเป็นทุกข์ตลอดเวลา

เพราะเราไม่สามารถเดินตามความหวังของทุกคน-ตลอดเวลาได้

 

เมื่อคืนนั่งดูหนังเรื่อง Mona lisa smile

ผู้หญิงในยุคนั้นถูกสังคมคาดหวังว่าจะต้องเป็นภรรยาที่ดีเท่านั้น ห้ามคิดจะทำอย่างอื่น

และตอนสุดท้ายของเรื่องก็สอนว่า อย่าใช้ชีวิตเพื่อตอบสนองความคาดหวังของสังคม แต่ให้ใช้ชีวิตที่เป็นตัวของตัวเอง

 

บางครั้ง... การไม่สนใจว่าสังคมคาดหวังอะไรจากเรา ก็ดูจะเป็นความเห็นแก่ตัว

แต่คนที่ไม่สามารถเป็นตัวของตัวเอง ไม่สามารถรักตัวเอง ทำเพื่อตัวเองได้ ก็อาจจะไม่ใช่คนที่จะทำเพื่อสังคมได้ดีเท่าไหร่

 

คนเราก้าวไปได้ทีละก้าว (อย่านับรถยนต์ เครื่องบิน เพราะนั่นไม่ใช่การก้าวเดินด้วยตัวเราเอง)

ก่อนจะเรียนรู้ที่จะทำเพื่อคนอื่น ต้องผ่านการเรียนรู้ที่จะทำเพื่อตัวเองก่อน

เมื่อเราเห็นบางคนกำลังทำเพื่อตัวเอง... ขอให้คิดเถอะว่า เค้ากำลังเรียนรู้ขั้นตอนต้นๆของการทำเพื่อคนอื่น

 

แบบฝึกหัดบทใหม่ในชีวิตของเรา... แบบฝึกหัดบทที่เราไม่เคยคิดว่าเราจะลืมทำมันไป...

คือความกล้า...ที่จะทำให้คนอื่นผิดหวัง

เพื่อให้สามารถใช้ชีวิตได้อย่างที่เป็นตัวเรา ...เดินตามเส้นทางของเรา

ไม่ต้องคอยก้าวไปตามเส้นทางที่คนอื่นคาดหวัง เพราะมันมีมากมายมหาศาลเกินกว่าเราจะเดินตามมันได้หมด

และมันยังเปลี่ยนแปลงไม่รู้จักจบจักสิ้นอีกด้วย

 

ใช้เส้นทางของเรา เดินตามหาความถูกต้องที่แท้จริง

อย่าคิดเหมือนที่ผ่านมา ว่า ความถูกต้อง = ความคาดหวังของคนอื่น

...ต้องกล้าเป็นคนที่คนอื่นคาดหวังไม่ได้...เสียที

 

 

เขียนบันทึกนี้ไว้ตั้งแต่ตอนสอบมิดเทอม ตอนที่ภาวะความเครียดพุ่งสูงที่สุดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนตั้งแต่เข้าปี 1

...ตอนนี้ เราก็ยังคงรู้สึกแบบนั้นอยู่…

 

ชีวิตที่เป็นของเราคืออะไร?

                                                อยู่ที่ไหน?

                                                                เมื่อไหร่?

 

ทำอย่างไรจึงจะมีชีวิตที่เป็นของเรา?

                                                หรือไม่ต้องมี?

 

ที่ผ่านมาเราทำอะไร?

                ตอนนี้เราทำอะไร?

                                เป้าหมายของเราคืออะไร?

 

อะไรคือเป้าหมายที่แท้จริง?

                อะไรคือภาพลวงตา?

 

อะไรคือระยะสั้น?

                อะไรคือระยะยาว?

 

---------------------------------------

ชีวิตที่กำลังป่วยอยู่นี้เป็นของใคร?

                เราต้องดูแลมันให้อยู่ได้นานๆเพื่อใครไหม?

                                หรือต้องใช้มันให้คุ้มที่สุดก่อนที่มันจะพังเพื่อใคร?

 

 

1.       คนที่เจอปัญหาหนักมากๆ เป็นปัญหาที่ส่งผลกระทบกระเทือนมาก (เช่น ขาดทุนย่อยยับ) หรือคนที่รับภาระหนักมากๆ (เช่น เจ้าของกิจการ ที่รับผิดชอบชีวิตคนงานหลายพัน และคนงานหลายพันก็ยังมีครอบครัวต้องดูแล)

·         ทำไมเขาจึงยังคงรับมือกับแรงกดดันได้มากขนาดนี้

·         ทำงานใหญ่ ใจต้องนิ่ง

 

2.       พยายามนะ (มีการวางแผนเพื่อให้ผลเป็นตามที่ต้องการ มีการลงทุนลงแรง ฯลฯ) แต่ปล่อยวางในผลลัพธ์ที่จะสำเร็จหรือล้มเหลว

 

3.       ไม่อาจช่วยคนทุกคนได้ และต้องไม่นำความลำบากของคนอื่นมาเป็นความทุกข์แก่ตัวเอง (พระพุทธเจ้าช่วยคนที่หลงผิดได้มากมาย โดยที่ก่อนจะช่วยได้ก็ไม่ได้เป็นทุกข์กับการต้องการช่วยคนเหล่านั้นเลย แต่ก็พยายาม)

·         ช่วย...แต่ไม่เอาตัวเองไปผูกติด...สำเร็จหรือไม่ไม่เป็นไร

·         ไม่ต้องคาดหวังว่าเขาจะรับรู้ว่าเราเป็นคนช่วยเค้า

 

4.       ละเลยเสียกับคำด่า/คำนินทา/ความโกรธเกลียดของคนอื่น ถ้าเพียงเท่านี้รับไม่ได้ เป็นแบบทักษิณไม่ฆ่าตัวตายไปแล้วหรือ

 

---------------------------------

วันนี้...โดยรวมแล้วก็มีความสุข ...สุขที่เห็นบางคนยิ้มออกมาได้มากขึ้น ...สุขที่บางคนที่เคยเป็นที่พึ่งพิงมาอยู่ใกล้ๆเราอีกครั้ง เป็นความสุขที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานช่วงหนึ่งแล้วจริงๆ

 

 

เริ่มต้นใหม่นะ...

     

       กับการไม่คาดหวังในสิ่งที่ไม่ใช่เธอ

 

ทำความสุขที่เคยมีมากมายให้กลับคืนมา

 

       ให้อภัยกับเราทั้งสองก่อนหน้านี้

 

...เป็นตัวของเธอเองนะ...เด็กดี...

 

 

 

เป็นแบบนี้บ่อยครั้งแค่ไหนแล้วนะ...

                เก็บความเสียใจต่างๆไว้มากมาย โดยไม่ได้ระบายออกไป...

บ่อยครั้ง... ไม่ได้ตั้งใจจะเป็นคนเก็บกด

                แต่ความรู้สึกเจ็บ... ไม่ใช่อยากระบายให้ใครฟังก็ทำได้

เด็กดีของฉัน...

                ไม่รู้กี่ครั้งที่เธอทิ้งฉันไว้ในที่ที่แวดล้อมด้วยคนอื่น ในขณะที่ฉันแทบจะใช้ความพยายามไปจนหมดในการกลั้นน้ำตาไว้

ในเวลาที่อยากร้องไห้มากที่สุด... เป็นเวลาเดียวกับที่เธอแยกออกไป และฉันต้องทำงานในที่ที่ไม่ได้เป็นส่วนตัว

                ในเวลาที่รู้สึกแย่ที่สุด... ไม่สามารถร้องไห้ได้ มีแต่ความคิดและความรู้สึกที่กักเก็บไว้เต็มหัวใจ

                เมื่อมีโอกาสอยู่คนเดียว... ก็ไม่อยากคิดซ้ำเรื่องเดิมอีก เพราะคิดไปมากแล้ว จนเหนื่อยแล้วในช่วงเวลายาวนานที่ต้องทำงานนั้น

                ยกเว้นบางครั้ง... กับบางเรื่อง... ที่ทำให้เฝ้าคิดตลอดเวลา ร้องไห้ได้วันละหลายรอบ

ดังนั้น... ความรู้สึกส่วนใหญ่ไม่ได้ถูกระบายออกมา

                ไม่ใช่เพราะไม่อยากทำ... แต่เพราะเวลาและโอกาสที่มีมันไม่มากพอ

 

เช่นเดียวกับครั้งนี้... ที่ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ในใจฉันเต็มไปด้วยความคิดความรู้สึกมากมาย ที่ไม่มีโอกาสระบายออก

                ตอนนี้มีโอกาสระบายผ่าน spaces แล้ว... แต่พอคิดย้อนไปกลับรู้สึกปวดหัวจนไม่อยากจะคิดอีก

แล้วเรื่องราว... ก็ถูกปล่อยไว้อย่างนั้น...ค้างอยู่ในส่วนล่างของใจ...อีกรอบหนึ่ง

 

เธอสงสัยหรือเปล่า ว่าทำไมฉันถึงไม่บอกเธอ อย่างที่เธอพยายามบอกให้ฉันทำ

                แต่เธอรู้ใช่ไหม... ว่าในเวลาสั้นๆ ที่เรามีภาระอื่นต้องกังวล เธอไม่อาจมีสมาธิพอที่จะฟังคำพูดของฉันได้

                ฉันเห็นตัวอย่างแล้ว... ไม่ได้คิดไปเอง

นี่คือเหตุผล... ที่เราต้องมีเวลามากพอระดับหนึ่ง ฉันถึงจะอธิบายให้เธอเข้าใจได้

                แต่ฉันก็ไม่ได้ปิดโอกาสเสียทีเดียว... เพราะรู้ว่าเราต่างก็มีภาระ จะรอให้มีเวลามากคงไม่ได้

แต่หากต้องพูดในขณะที่มีเวลาสั้นลงเท่าไร... ต้องแลกกับความอยากที่จะฟังที่เพิ่มขึ้นเท่านั้น

                เพราะความอยากฟัง... ย่อมทำให้เธอมีสมาธิที่จะฟังมากกว่าเดิม

เมื่อเธอไม่แสดงออกว่าอยากฟังมากขึ้น  ฉันก็ไม่อาจพูดออกไป... แม้อยากพูดใจแทบขาด

 

ที่อยากให้รู้อีกอย่างคือ...

                บางครั้ง... สิ่งที่ทำให้รู้สึกเสียใจมาก ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เสียใจในตอนแรก แต่เป็นความไม่พยายามจะหาคำตอบว่าทำอะไรให้ฉันเสียใจและทำยังไงให้ฉันเลิกรู้สึกแย่

 

ยังไงก็ตาม... ความเสียใจของฉัน ไม่ได้เป็นผลมาจากความผิดของเธอ

                มันเป็นผล...มาจากความคาดหวังของฉันเอง

 

ดังนั้น...เด็กดีของฉัน...

                ที่ฉันอยากถามก็คือ... นี่ใช่ความพยายามที่ดีที่สุดของเธอแล้วหรือยัง?

ทุกครั้ง... ที่เธอต้องเลือกว่าจะทิ้งฉันไว้หรือไม่ ด้วยเหตุผลที่แตกต่างในแต่ละครั้ง

ทุกครั้ง... ที่เธอเลือกว่าจะจับมือหรือปล่อยมือฉัน แม้ในเวลาที่อยู่ด้วยกันสองคน

ทุกครั้ง... ที่เธอเลือกส่งข้อความแทนการสื่อสารทุกวิธีในเวลาที่เกิดปัญหา

ทุกครั้ง... ที่เธอต้องอดทนกับแรงกดดัน หรืออ่อนล้ากับความเหนื่อยทั้งกายและใจ เมื่ออยู่ข้างฉัน

ทุกครั้ง... ที่เธอใส่ใจฉันเพิ่มขึ้นมากๆ หลังจากที่เห็นฉันร้องไห้ไปแล้ว

ทุกครั้ง... กับเรื่องอื่นๆที่เหลือ

                นี่ใช่ความพยายามที่ดีที่สุดของเธอหรือยัง?...

 

เด็กดี... นี่คือคำถามจากใจจริงที่ไม่ใช่การประชดเลยแม้แต่น้อย

เพราะฉันรับรู้ว่า เธอได้พยายามมากแล้วเทียบกับเมื่อก่อนนี้

                ความพยายามของเธอที่ทำเพื่อฉัน มันมากเกินพอแล้วในความเป็นจริง

                มากมาย...เกินกว่าที่ฉันคาดหมายไว้ในความเป็นจริงว่าจะมีคนทำเพื่อฉันได้

เพียงแต่ในอุดมคติ ความคาดหวังของฉันคงสูงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

                ฉะนั้น... ไม่จำเป็นเลยที่เธอต้องพยายามไล่ตามมัน

 

ขอเพียงเธอบอกฉันว่า...

                นี่เพียงพอแล้วสำหรับความรัก...

                นี่ดีที่สุดแล้วในความพยายามของเธอ...

ฉันยินดี... ไม่คาดหวังมากกว่านี้อีก

                และเธอจะไม่เห็นฉันร้องไห้บ่อยๆอย่างนี้

ฉันรับรองว่า... จะทะนุถนอมความรักนี้ไว้เหมือนเดิม

                การเลิกคาดหวัง จะไม่กระทบความสัมพันธ์ของเรา

 

เพราะฉันรู้ว่าเธอก็เป็นทุกข์ ที่เห็นฉันมีปัญหา

                แม้เธอไม่ได้พยายามแก้มันมากเท่ากับที่ฉันคาดหวัง แต่ฉันรู้ว่าเธอก็เป็นทุกข์มาก

                ฉันจึงไม่อยากทำให้เธอกดดันมากกว่านี้

เพราะเวลาเธอเป็นทุกข์ ฉันก็รู้สึกทรมาน...

 

เด็กดี...

                ฉันยังไม่เคยโกรธเธอเลยสักครั้ง... จริงๆนะ

...เธอยังคงเป็นเด็กดีในสายตาฉันเสมอ...

 

 

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

อีกเรื่องที่อยากบอกคือ ตอนเที่ยง ฉันรับรู้ว่าเธอพยายามปกป้องฉันจากคนที่มาก่อกวนคนนั้น ...ฉันรับรู้เพียงแต่ไม่ได้แสดงออก

ขอโทษนะ... และขอบคุณมาก... ^^

อีกเรื่อง... ขอโทษที่กดดันเธอเรื่อง Project ขอโทษจริงๆนะเด็กน้อย... ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะไม่ทำแบบนั้น

(แต่มันย้อนกลับไปไม่ได้ ขอโทษจริงๆ...)

 

 

...ความรู้สึกหายไปไหน...

                ...หรือมันไม่เคยมีอยู่ตั้งแต่แรก...

 

...ทำ เพราะรู้สึกจากใจ...

                ...หรือทำ เพราะคิดได้ตามเหตุผล...

 

...คาดหวังมากไป...

                ...หรือยอมรับความจริงได้ไม่ดีพอ...

 

...ปล่อยวางกับผลลัพธ์สุดท้าย...

                ...หรือพยายามทำให้ทุกอย่างดีขึ้น... (ด้วยความหวังเพียงน้อยนิด)

 

...ร้องไห้...

                ...หรือชินชา...

 

...รอคอย...

                ...หรือตัดใจ...

 

 

ทำไมอ่อนแอได้ขนาดนี้... เวลาอยู่กับใครบางคน

                ต่อหน้าคนอื่นมากมาย ปัญหาหนักแค่ไหนก็เข้มแข็ง แบกรับมันได้

                กับบางคน... แค่เรื่องเล็กน้อยมากๆๆๆ กลับจะร้องไห้ได้ง่ายๆทุกครั้งไป

 

ข่มใจ... ที่จะไม่พูดในสิ่งที่ต้องการ

                เพราะสิ่งที่อยากได้ มันแค่ความเอาแต่ใจของเด็กน้อยที่อ่อนแอคนหนึ่ง

                ข่มใจไม่พูด... แต่ไม่สามารถข่มสายตาไม่ให้แสดงออก

...ทำไมถึงเป็นอย่างนี้นะ...

 

กับเรื่องที่สำคัญมาก... เวลาที่เสียงเรียกร้องของใจ ไม่ตรงกับเหตุผลหรือความถูกต้อง ...ช่างเป็นความทรมาน...

               

 

ความเหน็ดเหนื่อยในตอนนี้มันหนักหนาเกินจะบรรยาย...

เหนื่อยมากกกกๆ... ทั้งกายและใจ

เหนื่อย...สะสมจากหลายๆเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามาในช่วงก่อน และเหนื่อย...จากภาระที่แบกรับอยู่ตอนนี้

เหนื่อย...กับเรื่องงาน เหนื่อย...กับคน และเหนื่อย...ที่ไม่มีเวลาให้กับการเรียนและภาษาอังกฤษ

 

เหนื่อย...ที่ต้องปิดบังความอ่อนล้าจนเกินทน

เหนื่อย...ที่ต้องสร้างความเข้มแข็งหลอกๆ มาปิดบังความอ่อนแอที่มี

เหนื่อย...ที่ต้องคอยมองหาคนรับฟัง แต่พยายามแล้วกลับไม่มีใคร

 

เหนื่อย...ที่ต้องทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ต้องควบคุมสติแม้ว่าความจริงแทบจะยืนไม่ไหว

เหนื่อย...ที่ต้องยิ้มหรือก้มหน้ากลบเกลื่อนสายตาที่แสนจะอ่อนแอ

เหนื่อย...ที่ต้องคอยควบคุมน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น

เหนื่อย...ที่ต้องกลับมาร้องไห้คนเดียว แล้วปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไม่มีอะไรดีขึ้นตลอดหลายวันที่ผ่านมา

 

เหนื่อย...ที่ต้องเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่เอาแต่ใจ ไม่เรียกร้องสิ่งที่อยากได้ใจจะขาด หรือไม่ทำบางสิ่งที่อยากทำแทบขาดใจ

 

ขอเวลา...สักนิดได้ไหม... แค่ไม่กี่นาที ที่สามารถทำตัวเป็นเด็ก...

เด็กน้อย... ที่สามารถพูดออกมาได้ตลอดเวลาว่าต้องการอะไร

เด็กน้อย... ที่สามารถทำอะไรได้อย่างที่ใจอยาก

เด็กน้อย... ที่อยากร้องไห้เมื่อไหร่ก็ร้องไห้ได้เลย ณ ตอนนั้น

 

เด็กน้อย... ที่ไม่เคยมีใครวางใจปล่อยให้โดดเดี่ยวคนเดียว

เด็กน้อย... ที่ต้องมีผู้ใหญ่อย่างน้อยสักคนคอยดูแลตลอดเวลา

 

ได้ไหม...ในเร็ววันนี้.... แค่ไม่กี่นาทีที่สามารถปล่อยหัวใจให้เป็นเด็กโดยสมบูรณ์

สักครั้ง... ที่จะรู้สึกปลอดภัยมากพอที่จะปลดหน้ากากความเข้มแข็งทั้งหมดลง

 

...สักครั้ง... ก่อนที่ร่างกายและหัวใจจะอดทนจนถึงขอบเขตที่ไม่อาจรับไหวอีกต่อไป...

 

 

การพิจารณาโครงงานที่ของบประมาณของชมรมเสริมหลักสูตรวันนี้ ให้ความรู้สึกแปลกๆ

ด้วยความที่...เป็นชมรมที่ของบมากที่สุด

ด้วยความที่...Science Camp 29 เป็นค่ายที่ใช้งบมากที่สุด

...แต่กลับโดนโจมตี/ซักไซ้/บีบให้ตัดงบ น้อยกว่าที่ควรจะเป็นมาก...

ชมรมอื่น ยังถูกตัด ถูกซักไซ้ หรือตัดงบตัวเองออกมากกว่า (ไม่นับงบค่าติวกับตอบปัญหาที่ไม่คาดหวังแต่แรก)

 

ขณะที่นั่งอยู่ตรงนั้น... ทั้งที่น่าจะรู้สึกดีที่ไม่มีใคร fight จะตัดงบที่เราขอ แต่มันกลับมีความรู้สึกแย่ที่อธิบายไม่ถูก

เราอยากตัดงบตัวเองออกมากกว่านั้น แต่ด้วย 1. ความไม่แน่นอนที่จะได้งบคณะยังคงมีสูง

และ 2. คนที่นั่งอยู่ข้างเรา(ว่าที่ประธานคนใหม่)ไม่ต้องการให้ตัดงบลง

เราค่อนข้างสับสนและขัดแย้งในตัวเองมาก

จากคราวที่แล้ว ลำบากใจที่ตัดงบตัวเองออกมากเกินไป...

คราวนี้กลับกลายเป็น ลำบากใจที่ตัดงบตัวเองออกน้อยเกินไป...

สุดท้าย... เราก็เลือกที่จะตัดงบลงทีเดียวถึง 8,100 บาท โดยพยายามอธิบายเหตุผลให้คนข้างๆฟังว่า ชมรมอื่นบางชมรมเค้าเริ่มเดือดร้อนแล้ว ...เราต้องช่วยกัน

 

สาเหตุที่รู้สึกผิด อาจเป็นเพราะไม่ถูกโจมตีนี่แหละ

ชมรมอื่นที่น่าจะเป็นเหมือนฝ่ายตรงข้าม ความจริงแล้วกลับประกอบด้วยกลุ่มคนที่มีความสัมพันธ์ขั้นพิเศษกับเรา...

...หนึ่งชมรม เป็นพี่ชาย

...หนึ่งชมรม เป็นคนที่พิเศษมากๆ

...หนึ่งชมรม เป็นเพื่อนร่วมงานและอุดมการณ์

...หนึ่งชมรม เป็นเพื่อน ซึ่งก็เป็น staff ค่าย Science Camp 28 มาก่อน

ส่วนนายกสโมฯและกรรมการ(ที่คอยซักไซ้ตัดงบชมรมต่างๆ) ก็เป็นสมาชิกชมรมวิชาการ ทั้งยังมีเพื่อนสนิทเป็นอดีตประธานชมรมด้วย

ทุกคนพยายามหลีกเลี่ยงไม่โจมตีเรา บ้างด้วยความเกรงใจ... บ้างด้วยความห่วงใย...

...ซึ่งเราก็ซาบซึ้งมาก...

สิ่งเหล่านี้... เป็นผลมาจากการกระทำที่เราได้สร้างไว้ และการกระทำที่พี่ๆปีก่อนได้สร้างไว้

 

เพื่อนชมรมหนึ่ง เพิ่งย่ำแย่จากการถูกคณะตัดงบประมาณออก น้อยกว่าที่เคยสัญญาว่าจะให้ถึงเกือบ 2 ใน 3 ส่วน

Science Camp เราโทร.คุยวันนี้ ยังคงได้ 40,000 เท่าเดิม... เพราะความเป็นค่ายเก่าแก่ จึงมีงบถูกแบ่งสรรเอาไว้แล้ว

 

เหมือนเป็นผู้มีอิทธิพล ทั้งเบื้องล่าง (นักศึกษา) และเบื้องบน (คณะ)

เหมือนเป็นโชคดี แต่ช่างน่าเศร้า...เมื่อนึกถึงชมรมอื่น

และน่ากลัว... ว่าวันหนึ่ง โชคดีนี้อาจไม่คงอยู่ในรุ่นต่อๆไป

 

ดังคำว่า “ได้ลาภ เสื่อมลาภ ได้ยศ เสื่อมยศ”

...วันนี้มีอิทธิพล วันหน้าก็อาจสูญเสียอิทธิพลได้เช่นกัน...

ฉะนั้น.........เด็กน้อย........อย่าได้ใช้ชีวิตบนความประมาท..........

 

 

กดดัน... กับงานใหญ่หลายๆอย่าง

ถ้าไม่ตั้งสติ ควบคุมตัวเองให้ดี คงไม่สามารถก้าวพ้นวิกฤตในช่วงนี้ได้

 

ขอเรียงลำดับความสำคัญของงานทั้งหมด ไว้เตือนใจ ดังนี้

 

1. เรียน

2. ภาษาอังกฤษ

3.  Project

4. ชมรมวิชาการ

 

----- งานหลัก มี 4 อย่างเท่านี้ นอกนั้นขอเป็นงานที่ช่วยในคราวจำเป็น -----

 

5. โครงการพิเศษ โดยเฉพาะองค์รวม

6. งานภาควิชา

7. การ Take Care คนรอบข้าง

 

 

** งานอื่นๆ นอกเหนือจากนี้ ได้โปรด...อย่าเข้าไปยุ่งกับมันอีก

 

        การกลับบ้าน เพื่อดูแลความรู้สึกของพ่อ ไม่สามารถวางมันลงในอันดับใดได้ แต่ต้องเตือนใจไว้ตลอดเวลา และพยายามทำทุกครั้งที่มีโอกาส

        ...อย่าให้ตัวเองต้องเสียใจทีหลัง...

 

 

อยากระบายความหนักใจกับภาระทั้งหมดที่แบกไว้ออกมา

...แต่มันอาจไม่ช่วยอะไรในตอนนี้...

เรื่องบางเรื่องก็ได้ผ่านไปแล้ว...

การตัดสินใจบางอย่างก็ได้เกิดขึ้นแล้ว...

 

...ไม่ขอย้อนอดีตกลับไปเปลี่ยนแปลงสิ่งใด

...แต่อยากเริ่มต้นใหม่กับหลายๆเรื่องราว

       และก้าวไปข้างหน้า แบบไม่ซ้ำทางเดิม

หวังว่าการเริ่มต้นใหม่ของทุกคน จะทำให้แต่ละคนได้พบชีวิตที่ดีขึ้น

 

ขอโทษจริงๆนะคะ... หากพี่สาวไม่อาจเป็นพี่สาวที่ดีกว่านี้ (หรือดีเหมือนเดิม) ได้

ขอโทษนะคะ... หากน้องสาวไม่อาจทำบางอย่างให้พี่ชายได้มากกว่านี้

...ไม่ใช่น้องสาว(พี่สาว)พยายามอย่างที่สุดแล้ว แต่น้องสาว(พี่สาว)เลือกที่จะพยายามเพียงแค่นี้เอง...

 

สิ่งสุดท้ายที่อยากบอก... ให้แต่ละคนจำไว้ก็คือ

- - Keep Moving Forward - -

 

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

ไม่ขอใช้เวลาในการบ่นมากมายอีก...

ปัญหาสำคัญหลายอย่างได้ถูกเลือกทางที่จะแก้ไปแล้ว...

ต่อไป... ขอใช้ "ความฝัน" เป็นตัวกำหนดทางเดินในชีวิต

...ขอเป็นอย่างที่ตัวเองเป็น อย่างที่คิดจะเป็น และอย่างที่ควรจะเป็น...

 

มีแต่คนที่ยอมรับมันได้... จึงจะยืนอยู่ข้างเราได้...

 

 

 

 

ดวงดาวที่สวยงามเต็มท้องฟ้า มีดาวเพียง 3 ดวงเท่านั้นในตอนนี้ที่ฉันกังวลใจ

 

...พี่ชาย น้องสาว และคนพิเศษของฉัน...

เธอคือดาว... ที่ฉันพูดถึงใน blog ก่อนหน้านี้

 

...หากฉันเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แล้วมองไม่เห็นดาวดวงใดดวงหนึ่ง

ฉันไม่อาจตอบล่วงหน้าได้เลยว่า ชีวิตฉันจะเป็นอย่างไร...จะก้าวไปอย่างไร...บนเส้นทางนั้น

 

แต่หนทางที่ฉันยืนอยู่ ฉันจำเป็นต้องสนใจมันมากกว่าอย่างอื่น

ไม่อาจมัวแต่ "มองหมู่ดาวจนมองไม่เห็นใคร"

ฉันเลือก... อย่างที่บอกไว้ใน blog "หลงทาง"

และฉันจะยอมรับผลลัพธ์สุดท้าย...อันเกิดจากการเสี่ยงนี้...

 

...คล้ายกำลังเดินทางมุ่งสู่จุดหมาย
แต่สายตาจับจ้องเพียงดวงดาวที่สวยงามบนท้องฟ้า
บ่อยครั้ง... ที่ลมพัดเมฆมาบดบังแสงดาว ทำให้ใจหาย
แต่สักพัก ดวงดาวก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
...ดวงดาวอยู่กับเราเสมอ...


...แต่เพราะมัวแต่มองดาว ไม่มองทางข้างหน้า
จึงเผลอเดินออกนอกเส้นทางอยู่บ่อยครั้ง
ทั้งยังลืมมองสิ่งรอบตัว ที่อาจช่วยให้ไปถึงจุดหมายได้เร็วขึ้นหรือสะดวกขึ้น
กว่าจะกลับมาสู่ทางที่ถูกต้อง ก็เสียเวลาไปมาก


...ดังนั้น จึงจำเป็นต้องตัดสินใจ
ลดสายตาลงมา จับจ้องจุดหมายเบื้องหน้า
มีเพียงสิ่งเดียวที่คาดหวัง
คือเมื่อแหงนมองบนฟ้าอีกครั้ง

...ดวงดาวจะยังอยู่ที่เดิมไม่หายไป...



.........ขอได้ไหม......ให้รออยู่ที่เดิม.........

 

เพลงโปรด...ทำไมถึงโปรด?

                มีหลายเหตุผลที่ทำให้เราชอบเพลงบางเพลงมากๆๆๆๆ กว่าเพลงอื่นๆ เช่น

-          มีความหมายดีมาก ทำให้เห็นปรัชญาชีวิต หรือเข้าถึงสัจธรรม

-          มีความหมายดีมาก ให้กำลังใจ ทำให้เราเข้มแข็ง

-          ให้ความหมายตรงกับชีวิตจริง

-          สะเทือนอารมณ์อย่างรุนแรง (โดยเฉพาะเกี่ยวกับเรื่องที่เศร้าและหาทางออกไม่ได้แล้ว)

-          มีคำพูดตรงแทงใจ แบบที่คิดแทนคนที่โดนกล่าวถึงแล้วคงเจ็บ...มาก

-          ฯลฯ (คิดออกจะมาบอกเพิ่ม)

 

…Nice Meaning…

 

·        รัก (เพลงนี้มอบให้พี่ชายกับน้องสาว)

                เหมือนฝนตกตอนหน้าแล้ง เหมือนเห็นสายรุ้งขึ้นกลางแจ้ง เหมือนลมหนาวเดือนเมษา เหมือนหัวใจอ่อนล้ากลับแข็งแกร่ง... เหมือนคนกำลังมีรัก เหมือนคนหลงทางพบคนรู้จัก เหมือนเจอของสำคัญที่หล่นหาย เหมือนร้ายนั้นกลายเป็นดีมาก

                ...แต่ไม่รู้จะขอบคุณ ไม่รู้ทำอย่างไร ไม่รู้ว่าสิ่งไหนจะยิ่งใหญ่ควรค่าพอ ที่ฉันได้จากเธอ ได้รักโดยไม่ต้องขอ ได้รู้โดยไม่ต้องรอ ว่ารักคืออะไร...

 

·        On my way here (เพลงนี้ให้ตัวเอง ^^)

                I’ve seen the best, I’ve seen the worst, I wouldn’t change what I’ve been through.

                I’ve touched the sky, I’ve hit the wall But I did what I had to…

 

·        ฤดูที่แตกต่าง

                อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ...   

 

·        Life is like a boat

                Nobody knows who I really am…

 

·        Reflection

                Look at me, you may think you see who I really am, but you'll never know me…

                I am now in a world where I have to hide my heart and what I believe in…
                I can fool the world, but I cannot fool my heart…

                Who is that girl I see, staring straight back at me. When will my reflection show who I am inside…

               

 

 

...แทงใจ...

 

·        นี่แหละความเสียใจ (เห็นด้วยอะ ว่าความเสียใจจริงๆมันต้องเป็นแบบนี้... ชอบมากๆ)            

                ...นี่แหละความเสียใจ ความเสียใจมันเป็นอย่างนี้ จำซะใหม่ ต้องเจ็บจนร้องไห้โดยไม่อาย ต้องช้ำทุรนทุรายขนาดนี้ ที่ผ่านมามองย้อนไป ลองคิดดูบางทีก็เสียดายน้ำตา...

 

·        เจียมตัว (เศร้าดีแท้)

                ฉันไม่ดีพอที่จะเป็นได้เหมือนดั่งเธอหวัง ฉันไม่ต้องการให้รักเธอพัง ชีวิตยังอีกตั้งไกล ฉันไม่ดีฉันโง่จะตาย วันนี้เธออาจทนไหว ฉันไม่ดีฉันเซ่อจะตาย ไปรักคนอื่นดีกว่า...

 

·        ตะเกียงกับตะวัน (เศร้าจริง)

                ฉันเป็นแค่ไฟตะเกียง มีเพียงแค่แสงรำไร อาจดับลงทุกเวลาที่ลมพัดพาผ่านไป...

 

·        รักได้คนเดียว (เห็นใจมาก)

                ...อยากจะเป็นคนที่ลืมง่ายๆ อยากลบลืมใครก็ทำได้หมด ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร... บอกหน่อยต้องทำยังไง บอกฉันหน่อยตัดใจยังไง อยากเป็นคนไม่มีใจจะได้จบไปเสียที...

 

·        โจทย์รัก

                ...หนึ่งคนทิ้งเราให้ตาย อีกคนให้ลมหายใจ...

 

·        อย่างไหนที่ต้องการ

                ...ฉันต้องทำยังไง อะไรที่ต้องการ คนรักกันต้องห่างแค่ไหนจึงจะพอ...

 

·        มีแฟนแบบนี้ไม่มีดีกว่า (เห็นด้วยตามชื่อเพลง)

                ...มีแฟนแบบนี้อย่ามีซะดีกว่า มันเสียดายเวลา เลิกเถอะนะ แฟนประสาอะไร...

 

·        Stay (บางครั้ง ถ้าเพียงเค้าเอ่ยปากขอ เราก็พร้อมทิ้งเหตุผลทุกอย่าง)

                You say that it's better this way, but I want you to say “Please stay with me, stay by my side. Please don't ever go.”

·        ที่ว่าง (มอบเพลงนี้ให้กับทุกคนที่เรารัก และรักเรา)

                ...หากเคียงชิดใกล้ แต่เธอต้องทิ้งทุกอย่างเพื่อฉัน ประโยชน์ที่ใด หากรักทำร้ายตัวเอง...

 

 

 

...รู้สึกดี...

 

·        มากมาย (over มาก)

                ...ต่อให้เก็บดวงดาวมาหมดฟ้า เอาน้ำมาหมดโลกนี้ คูณเม็ดทรายที่มีก็ยังดูน้อยไป...

                ...ถ้าฉันคิดถึงเธอหนึ่งครั้ง แล้วกดโทรไปหนึ่งที เธอคงรับไม่ไหว เพราะคงมีเป็นหมื่น Missed call

 

·        จะอยู่กับฉันทั้งคืนได้ไหม (บางครั้งก็อยากขอให้คนบางคนทำอะไรโดยไม่ใช้เหตุผล)

                ...ให้ค่ำคืนนี้เป็นคืนแห่งฝัน เก็บเหตุผลโยนมันทิ้งไป เธออยู่กับฉันทั้งคืนได้ไหม... ฉันแค่ต้องการให้คืนนี้ผ่านไปช้าๆ..

 

·        Only love (เห็นด้วย... รักเท่านั้นที่ตอบได้)

                …Only love can say, try again or walk away…

 

·        She (ชอบทุกประโยคในเนื้อเพลงนี้ ...จะมีผู้หญิงคนไหนที่เป็นได้แบบนี้ และจะมีผู้ชายคนไหนที่รู้สึกถึงขนาดนี้กับผู้หญิงคนนึง)

                She,

                …Who always seems so happy in a crowd,

                …Whose eyes can be so private and so proud.
                No one's allowed to see them when they cry…

                She ,

                …May be the reason I survive…

                The meaning of my life is “she…”