มีความรักแบบหนึ่ง ที่สามารถเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ กับคนกี่ล้านคนก็ได้ กับคนดีหรือเลวก็ได้ กับเพศเดียวกันหรือเพศตรงข้ามก็ได้ เป็นความรักที่งดงามที่สุด ...ความรักที่มีให้กับเพื่อนมนุษย์...

                มันไม่ใช่ความรักที่ใครจะอ้างว่ามีก็ได้ เป็นความรักที่พบใน...จอมยุทธ์...(ที่อาจไม่ได้เก่งกล้าหรือมีชื่อเสียง) แต่มีหัวใจที่บรรจุไว้ซึ่งแผ่นดิน ...เป็นความรักที่บริสุทธิ์ ...เป็นความรักที่นำมาซึ่งสันติสุข

            ข้ามมาสู่ความรักแบบสามัญ ...ความรักระหว่างชายหญิง... ความรักแบบนี้มีความหมายแคบนักในสายตาเรา และเราคิดว่ามันควรจะแคบอย่างนี้ เพราะควรเป็นความรักที่รู้สึกได้กับคนไม่กี่คนบนโลก ถ้ารู้สึกพร่ำเพื่อก็ไม่ใช่รักแท้

                ประทับใจใครคนหนึ่งมาก ...ยังไม่ใช่ความรัก

                แคร์ใครคนหนึ่งมาก ...ยังไม่ใช่ความรัก

                มีความสุขมากที่ได้อยู่ใกล้กัน ...ยังไม่ใช่ความรัก

                คิดถึงมากเวลาอยู่ห่างไกล ...ยังไม่ใช่ความรัก

                เขิน เวลาถูกล้อ ...ยังไม่ใช่ความรัก

                อยากทำสิ่งดีๆเพื่อใครคนหนึ่ง ...ก็ยังไม่ใช่ความรัก

เพราะความรู้สึกเหล่านี้ สามารถเกิดได้กับคนหลายคนในช่วงเวลาเดียวกัน (อาจเป็น ความรักต่อเพื่อนมนุษย์ แต่ไม่ใช่ ความรักต่อคู่ชีวิต) อาจมีคนไม่เห็นด้วยก็ไม่ผิด เพราะมันเป็นนิยามส่วนบุคคล ใครจะบังคับให้คนอื่นใช้ความรักตามความหมายของตัวเองได้

                ...แล้วอะไร? คือสิ่งที่ขาดหายไปตามความหมายนี้ มันเป็นสิ่งที่ทำได้เพียงรู้สึก แต่ยังไม่อาจบรรยาย...

 

 

ถึง เธอคนหนึ่ง

                มีสิ่งที่ฉันต้องบอกกับเธอมากมาย แต่ต้องรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม เมื่อฉันแน่ใจในตัวเธอมากกว่านี้ และเธอก็แน่ใจในตัวเอง ฉันจะอธิบายความจริงบางอย่างให้ฟัง เพื่อให้เราเข้าใจกันมากขึ้น และกล้าที่จะทำสิ่งที่ใจเรียกร้อง หรือเผชิญหน้ากับความจริง

                ถึงตอนนั้น เราคงได้เป็นตัวของตัวเองมากกว่านี้...

                ฉันไม่รู้ว่าเส้นทางนี้จะนำเราไปสู่จุดจบแบบไหน แต่มิตรภาพในตอนนี้มีค่ามากสำหรับฉัน เธอคือเพื่อนที่น่าประทับใจที่สุดคนหนึ่งที่ฉันมี ฉันไม่รู้ว่าความสัมพันธ์นี้จะก้าวหน้าหรือไม่ แต่มันต้องไม่ถอยหลัง

                ...ถ้าเวลาที่เหมาะสมนั้นมาไม่ถึง เราจะยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเช่นนี้ต่อไป

 

ถึง พี่ชายของน้องสาว

                วันนี้(Christmas) เป็นวันที่น้องสาวรู้สึกอบอุ่นที่สุดหลังจากเผชิญกับปัญหาประจำวันติดต่อกัน แค่ช่วงสั้นๆที่ได้เดินข้างๆพี่ชาย ช่วยเติมกำลังใจให้น้องสาวเข้มแข็งได้อีกหลายวัน และบางส่วนอาจคงอยู่ไปถึงปีหน้า หรือตลอดไป ขอบคุณมากๆนะคะ น้องสาวโชคดีเหลือเกิน ที่มีพี่ชายเป็นพี่ชายของน้องสาว

                เพราะเป็นพี่ชาย น้องสาวจึงกล้าปฏิเสธทุกคน...

                เพราะเป็นพี่ชาย น้องสาวจึงอยากเดินไปบนถนน ไม่สำคัญว่าจะเหนื่อยกว่า แต่สำคัญที่ได้อยู่ข้างๆพี่ชาย

                อย่าเสียใจ... ที่พูดอย่างนั้นออกมา เพราะน้องสาวดีใจที่รู้ว่าพี่ชายรักและเป็นห่วงขนาดนี้ พี่ชายมีสิทธิที่จะห่วงและหวง บางครั้งคนก็ควรแสดงออกตามที่ใจเรียกร้อง มากกว่าทำตามหลักการความถูกผิด และนั่นอาจเรียกได้อีกอย่างว่าความรัก…

 

ถึง บุคคลในอุดมคติของฉัน

                เธอคือคนในอุดมคติที่มีอยู่จริง เธอคือแรงบันดาลใจ คือต้นแบบ เป็นแรงผลักดัน เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันเข้มแข็งได้บนเส้นทางที่ยากลำบากนี้

                ทุกก้าวเดินของเธอ (เท่าที่ฉันเฝ้ามองอยู่ไกลๆ) เป็นสิ่งที่ฉันพยายามทำความเข้าใจ เรียนรู้ และปรับใช้ ในสายตาฉัน เธอโดดเด่นเกินกว่าคนธรรมดา แทบจะมีครบทุกอย่างตามที่วาดไว้ในอุดมคติ จนดูเหมือนเทพมากกว่าจะเป็นมนุษย์สามัญ

                แน่นอน หากฉันได้มองเธอในระยะที่ใกล้กว่านี้ ก็อาจสัมผัสความไม่สมบูรณ์แบบบางอย่างได้ แต่นั่นก็เป็นเรื่องธรรมดา ทุกสิ่งบนโลกนี้ล้วน imperfect ทว่าความดีของเธอเป็นสิ่งที่หาได้ยากมากในโลกที่กว้างใหญ่

                กับคนที่เราชื่นชมเป็นพิเศษ ยกย่องเป็นพิเศษ ประทับใจเป็นพิเศษ ...แค่ได้กินอาหารจากภาชนะใบเดียวกัน ก็กลายเป็นความทรงจำที่จะตราตรึงในใจไปอีกนาน...

 

 

…ไม่มีเรา เค้าก็อยู่ได้...

            ...จากที่เรารักที่จะทำ กลายเป็นเราฝืนที่จะทำเพราะเรารัก...

                        ...เราสบายใจก็ดี แต่คนรอบข้างจะสบายใจยิ่งกว่า ถ้าเราสบายใจ...

 

...เป้าหมายของเราในอนาคตคือการทำงานเพื่อส่วนรวม               

อุปสรรคที่ขัดขวางไม่ให้เราได้ทำงานเพื่อส่วนรวมในอนาคต ก็คือการทำงานเพื่อส่วนรวมในวันนี้

                                นี่จึงเป็นอุปสรรคที่ท้าทายที่สุด เพราะเป็นเรื่องเดียวกันกับเป้าหมายที่เราต้องการบรรลุ

                                                อย่าพ่ายแพ้ต่อกิเลสชั่วขณะ ปล่อยให้งานเล็กทำลายงานใหญ่...

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

เราเคยคิดว่า ความจริงแล้ว...

เราไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่และเก่งกาจ

เราไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์เพื่อสังคม

แต่เราอยากเป็นนักสังคมศาสตร์เชิงวิทยาศาสตร์

                               

แต่ความจริงในตอนนี้มันไม่ใช่อย่างนั้น...

                วิทยาศาสตร์ช่างดึงดูดใจให้เราอยากค้นคว้าอย่างทุ่มเท

เราอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่เก่งกาจ

            ปัญหาสังคมช่างเร่งเร้าความคิดอยากแก้ปัญหาในใจเราให้ปะทุ

เราอยากเป็นนักสังคมศาสตร์เชิงวิทยาศาสตร์

            และเพื่อเด็กไทยอันเป็นชนรุ่นหลังผู้เป็นอนาคตของชาติ

เราอยากเป็นนักจัดการศึกษาที่นำทุกศาสตร์มาปรับใช้

 

เพื่อให้บรรลุทั้งสามสิ่งนี้ อย่าได้ปล่อยให้ความอยากชั่วขณะทำลายความปรารถนาชั่วชีวิต

 

 

เด็กน้อยเอย...    จงเข้มแข็ง

                        ที่ได้เผชิญวันนี้เพียงเป็นพายุฝน

                        หากอดทนรอคอยจนพายุผ่านพ้น

                        จะได้เห็นสายรุ้งแห่งความหวังบนฟากฟ้า

 

เด็กน้อยเอย...    อย่าอ่อนแอ

                        แม้วันนี้ หยดน้ำตาพร่างพรูแข่งสายฝน

                        จงอดทนยืนหยัดอย่าล้ม

                       

                        เมื่อเธอเลือกเส้นทางที่น้อยคนจะเลือกเดิน

                        เมื่อเธอตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว และแน่วแน่

                        เธอต้องไม่ท้อเมื่อเผชิญความเดียวดาย

 

                        แม้ตกอยู่ในความมืดมิดเพียงลำพัง

                        เธอต้องปกป้องดวงจิตที่สว่างไสว

                       

                        แม้ผู้คนทั่วทั้งโลกไม่อาจเข้าใจ

                        จงใคร่ครวญสิ่งที่เธอกระทำ

                        หากแม้นผิดพลาดไป เธอเพียงเปลี่ยนทางเดินใหม่

                        หากแม้นนั่นถูกต้อง เธอเพียงก้าวเดินต่อ...

 

 

ทำไมนะ... เอลาเรสคิด ทำไมจึงมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น?

 

มีคนหลายคนเป็นเพื่อนกัน พวกเขามีชื่อพิเศษเอาไว้เรียกกลุ่มของตัวเอง

นี่คือเหตุการณ์ที่เอลาเรสเห็นซ้ำๆ ติดต่อกันมาหลายครั้ง...

 

เปรียบเช่นคนกลุ่มนั้นอาศัยอยู่ในที่แห่งหนึ่ง

มักมีก้อนหินก้อนใหญ่ และหนักมาก หล่นลงมาใส่พวกเขา

พวกเขาต้องช่วยกันแบกก้อนหินนั้นไปทิ้งในที่ห่างออกไป

...การแบกก้อนหิน มันเหนื่อย และหนัก

จึงมีคนที่ไม่อยากเหนื่อย ไม่อยากหนัก ปล่อยมือจากก้อนหินอยู่เสมอ

เมื่อมีคนแรก ก็มีคนที่สอง คนที่สาม... ตามไปเรื่อยๆ จนเกือบหมดทุกคนในกลุ่ม

ทำไมนะ... เอลาเรสคิด

...ก้อนหินที่ใหญ่ และหนัก ไม่ว่าใครแบก ก็ต้องเหนื่อย ไม่ว่าแบกกี่คน ก็ต้องเหนื่อย

แต่ทุกคนรู้ว่า จำเป็นต้องมีสักคนที่แบกมันไปทิ้ง

ถึงจะรู้อย่างนั้น แต่ก็ยังมีคนปล่อยมือเรื่อยๆ เรื่อยๆ...

บ้างปล่อยมือเพียงชั่วคราวเพื่อหยุดพัก อีกมากตั้งใจปล่อยมือตลอดกาล...

...พวกเขาไม่ต้องการเหนื่อย ไม่ต้องการหนัก ไม่ต้องการลำบาก

พวกเขาปล่อยมือออก ทีละคน ทีละคน... ปล่อยมือ ทั้งที่ยังมีแรงแบก

ราวกับอยากให้เพื่อนที่ยังแบกอยู่ ต้องเหนื่อย ต้องหนัก ต้องลำบากให้มากที่สุด

ลำบาก ให้สาสมกับความโง่ที่แบกก้อนหินต่อไป

...ถ้าโชคดี ก้อนหินไม่หนักเกินไป คนที่เหลือก็แบกมันไปทิ้งได้สำเร็จ แม้จะเหนื่อยแทบขาดใจ

ถ้าโชคร้าย ก้อนหินหนักเกินกว่าจะแบกไหว คนก็ถูกก้อนหินทับ บ้างมีแผล บ้างขาหัก บ้างพิการ บ้างเกือบเป็นอัมพาต

ทำไมนะ... เอลาเรสสงสัย

มิตรภาพที่เอลาเรสรู้จัก ไม่ใช่แบบนี้...

...หรือนี่คือความหมาย ของคำว่าพิเศษ ที่อยู่ในชื่อกลุ่ม...

 

(ถึง เพื่อน พี่ และน้อง ที่มีอุดมการณ์เดียวกันทุกคน)

 

จากเรื่องจริงที่เกิดขึ้น หลายคนเสียความรู้สึกกับน้อง หลายคนเสียความรู้สึกกับเพื่อน หลายคนเสียความรู้สึกกับบางองค์กร

แต่สิ่งหนึ่งที่คนอย่างเอมอดคิดไม่ได้คือ เราสามารถโทษว่าคนที่ไม่ให้ความร่วมมือได้หรือไม่

 

เอมกล้าพูดว่า ตัวเองเป็นคนที่รักงานมากที่สุดคนหนึ่งในคณะนี้ และแลกเวลาที่จะทำประโยชน์ให้ตัวเองหรือครอบครัวนับครั้งไม่ถ้วนมาทำงานให้คนอื่น...

แต่เอมไม่กล้าตัดสินว่าคนที่ทำตรงข้ามกับเอมเป็นคนเลวร้าย เห็นแก่ตัว

 

ถ้าหากเอมเป็นคนที่ปฏิเสธค่ายนี้ ด้วยเหตุผลว่า จะกลับบ้าน (เหมือนที่พ่อและตัวเองเรียกร้องอยากทำแทบตาย)

จะมีใครเข้าใจไหมว่า “เหตุผลของเรามันจำเป็นมากขนาดไหน”

เพื่อนก็คงบอกว่า “เราก็ไม่ได้กลับเหมือนกัน” , “พ่อแม่เราก็อยากให้เรากลับเหมือนกัน” ...แต่เรายังเสียสละเลย

จำเป็นไหมที่เพื่อนต้องเสียสละพ่อแม่เหมือนที่เราเสียสละ?

 

ความจริง การที่เอมไม่กลับบ้าน อาจถึงขั้นทำให้พ่อเครียดมาก การที่เอมปฏิเสธที่จะกลับบ้านในวันหยุดเพื่อทำงานบ่อยๆ อาจทำให้พ่อมีความเครียดสะสม จนทำให้พ่ออายุสั้นลงก็ได้ (ไม่ได้แช่ง แต่ความจริงเป็นอย่างงั้นจริงๆ)

คนอื่นที่ไม่เคยเสียแม่ไปเหมือนกับเอม จะเข้าใจไหมว่าการสูญเสียคนที่เรารักมันมีโอกาสเกิดขึ้นง่ายแค่ไหน?

ทุกคนต่างมีพ่อแม่รอให้กลับบ้านเหมือนกัน แต่แน่ใจหรือว่าพ่อแม่ทุกคนจะเสียใจเท่ากันถ้าลูกไม่ได้กลับบ้าน?

 

เหตุผลธรรมดาๆ แค่ “จะกลับบ้าน” มันอาจมีความหมายถึงการยืดชีวิตของคนที่เรารักเลยก็ได้

แต่จะมีใครเข้าใจความยิ่งใหญ่ของมันไหม?

ถ้าเอมไม่ไปค่ายเพราะจะกลับบ้าน จะมีไหมคนที่ไม่ประณาม ไม่โทษว่า แต่ให้อภัย และเข้าใจ?

 

ใครจะรู้ว่าคนอื่น ที่ไม่ไปค่ายเพราะเหตุผลง่ายๆบางเหตุผล (เช่น กลับบ้าน หรือเหตุผลอื่นก็ตาม) เค้าอาจเป็นลูกที่กตัญญูที่สุด หรือได้เลือกทางที่ดีที่สุดสำหรับทุกอย่างแล้วก็ได้...

 

เพราะคนเรามีความจำเป็นส่วนตัวที่แตกต่างกัน

..เราจะใช้อะไรตัดสิน ว่าใครเสียสละ หรือเป็นคนดีที่แท้จริง??...

 

 

เมื่อมีเวลาได้สำรวจตัวเอง สำรวจคนอื่น ก็เกิดความไม่เข้าใจที่หาทางเข้าใจไม่ได้ซะที

ยิ่งหันไปมองคนรอบข้าง แล้วหาคนที่รู้สึกเหมือนกันไม่เจอ ยิ่งระแวงว่า เราบ้าไปหรือเปล่า?

               

ตลอด 1 ปีครึ่งที่เรียนมหา’ลัย ความรู้แทบไม่มีอยู่ในหัว เนื้อหาในตำราเรียนผ่านมาแล้วผ่านไป ในสมองเราบรรจุแต่เรื่องงาน งาน และงาน จดจำทุกกิจกรรมที่ผ่านเข้ามาในชีวิตนักศึกษา แย่งเนื้อที่จุความรู้ในสมองไปหมด ...เราบ้าหรือเปล่า?...

                เวลาเรียนไม่เข้าใจ ความคิดที่จะ fight อ่านหนังสือเกิดขึ้น 5 นาที เวลาทำงานไม่ก้าวหน้า ความคิดที่จะแก้ปัญหาอยู่ได้นานเป็น 5 วัน  ...เราบ้าหรือเปล่า?...

            ตั้งแต่เข้ามหาลัยมา แม้คะแนนไม่ดี ยังไม่เคยเครียดกับเรื่องเรียน แต่งานกลับทำให้เราเครียดได้ข้ามเดือนข้ามปี  ...เราบ้าหรือเปล่า?...

แต่ละเทอมเหมือนมาเพื่อทำกิจกรรม 3 เดือน เรียนหนังสือและสอบอีก 3 สัปดาห์  ...เราบ้าหรือเปล่า?...

            เรารู้ว่าเรียนสำคัญที่สุด เรารู้ว่ากิจกรรมสำคัญเป็นรอง ในช่วงเวลาวิกฤตที่เรียนกับงานมาชนกัน ทำไมใจเรามันเอนเอียงมาทางงานตลอดเวลา ทั้งที่ทำงานเครียดกว่าอ่านหนังสือ เรายังอยากแต่จะทำงาน  ...เราบ้าหรือเปล่า?...

 ทักษะการทำงานเพิ่มพูนขึ้นมหาศาล แต่ทักษะทางการเรียนคงที่ไม่ก้าวหน้า ใช้ชีวิต 1 ปีครึ่งมายังไงให้ได้อย่างงี้  ...เราบ้าหรือเปล่า?...

 

เราไม่ใช่คนไม่ตั้งใจเรียน แต่ทำไมเราตั้งใจทำกิจกรรมมากกว่า ไม่เข้าใจตัวเอง

กิจกรรมเป็นเรื่องส่วนรวมก็จริง การเรียนก็เป็นเรื่องส่วนรวมเหมือนกัน เราก็รู้ถึงความจริงข้อนี้

เราต้องวิ่งตามความฝัน (ตอนนี้เดินตามอาจไม่ทัน) ความฝันของเรามีการเรียนเป็นสารตั้งต้น กิจกรรมเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา ถ้าขาดตัวเร่ง ปฏิกิริยาจะเกิดช้ามาก ถ้าขาดสารตั้งต้น ปฏิกิริยาจะไม่เกิดเลย

 

ความจริงแล้วเราก็มีความสุขดีกับทุกวันนี้ แทบไม่เคยลังเลกับสิ่งที่ตัวเองเลือกแล้ว แต่ผลลัพธ์บางอย่างที่น่าเสียใจ ทำให้เราต้องคิดทบทวนให้ดี

                เราทุ่มเทให้งานอย่างยาวนาน รู้สึกว่าสามารถมองงานอย่างละเอียดอ่อนมากขึ้นมากๆ รอบคอบกว่าเดิม และเห็นปัจจัยต่างๆเชื่อมโยงกันมากกว่าเดิม จนรู้สึกว่ามันเป็นผลลัพธ์ที่พิเศษ skill การทำงานเพิ่มขึ้นมาก โดยเฉพาะในเชิงการคิด

                พอมันเพิ่มสูงมากไป ก็เริ่มไม่สามารถอธิบายให้ใครเข้าใจอย่างที่เราเข้าใจ ความสามารถในการถ่ายทอดเริ่มตามไม่ทันความคิด ในการทำงานเป็นทีม skill ที่เพิ่มมากไปไม่เกิดประโยชน์อะไรขึ้นมา

                ตรงกันข้ามกับเรื่องเรียน ที่เราเริ่มคุยกะเพื่อนไม่รู้เรื่อง เพราะไม่รู้ความรู้อยู่ในหัว รู้สึกว่าเป็นนักศึกษาที่ไม่คุ้มค่ากับการมาเรียน skill ด้านนี้ถูกเพื่อนทิ้งห่างมากเกินไป เราไม่ต้องการแข่งกับใคร แต่สมควรรู้ตัวเองว่ามีคุณค่าสำหรับการเป็นนักศึกษาที่รับทุนมาเรียนแค่ไหน

                บางคนวัดความสำเร็จของการเรียนจากคะแนน แต่สำหรับเรามันไม่ใช่ มีเพียงตัวเองที่วัดความสำเร็จของตัวเองได้ เราเท่านั้นที่รู้ตัวว่าตอนนี้เรามีความรู้อยู่หรือไม่มีอยู่ สำหรับเราซึ่งรู้ตัวว่าแทบไม่มีเลยจึงรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวในด้านนี้

 

                ...เราต้องแบ่งเนื้อที่ในสมองบางส่วนที่บรรจุเรื่องงาน  มาใส่เรื่องเรียนเข้าไปบ้าง ให้กลายเป็นความรู้ในระยะยาวเหมือนที่เราจดจำประสบการณ์ทำงานได้อย่างยาวนาน ซึ่งคงทำไม่ได้ถ้าเรายังทำงานมากขนาดนี้ ปัญหาใหญ่ไม่ใช่เวลาที่เสียไป แต่เป็นแรงดึงดูดของงาน ยิ่งทำมากใจเรายิ่งจดจ่อกับงานเหล่านั้นมากและดึงความคิดออกจากมันไม่ได้ เราต้องยอมปล่อยวางงาน เพื่อเปิดโอกาสให้ใจมาจดจ่อกับเรื่องเรียนบ้าง พัฒนา skill ในการเรียนให้มากขึ้นกว่านี้ หทัยทิพย์เอยย ถ้าไม่เริ่มตอนนี้จะรอถึงเมื่อไหร่?...

 

 

ขีวิตคนเต็มไปด้วยการเลือก ทั้งเลือกที่จะได้รับ และเลือกที่จะสูญเสีย

ชีวิตเราก็ผ่านการเลือกมามากมาย เลือกครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อแสวงหาสิ่งที่เรียกว่า จุดสมดุลของชีวิต

จนป่านนี้ การเลือกก็ยังไม่จบสิ้น หรือเพราะเราปรารถนาไม่จบสิ้น เราจึงเผชิญความดีใจที่ได้รับ และเสียใจที่สูญเสียไม่จบสิ้นด้วย

 

กับสังคมนอกบ้าน เราเป็นคนที่พยายามควบคุมวิถีชีวิตตัวเองมากในระดับหนึ่ง

สำหรับที่บ้าน เรากลับเป็นลูกที่ตามใจตัวเองมากที่สุดคนหนึ่ง

 

ตั้งแต่มัธยม เรามีความสุขกับการทำสิ่งที่อยู่นอกห้องเรียน พอใจกับการพยายามสร้างโลกแห่งความจริงให้เป็นเหมือนในอุดมคติ เห็นการเรียนเป็นเรื่องรอง ประคับประคองตัวเองผ่านมาอย่างง่ายดายด้วยความฟลุค โชคช่วย ฯลฯ

แม้กระทั่งการสอบติด พสวท. ยังรู้สึกว่าเป็นผลบุญ มากกว่าผลจากความฉลาด

แต่ที่มหาลัย ไม่สามารถรอให้โชคช่วยอีก ต่อให้ทำได้ ก็ไม่อาจแบกรับความรู้สึกผิดได้ เราไม่อาจเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ในสมองเต็มไปด้วยความคิดหรือความรู้ที่ไม่เกี่ยวเนื่องกับวิทยาศาสตร์

ที่นี่ ไม่สามารถให้กิจกรรมเป็นหลัก เรียนเป็นรอง ได้อีก

 

ดังนั้น พี่ชายพูดถูก “มันไม่สำคัญหรอกว่า เราจะตัดกิจกรรมที่อยากทำออกไปแล้วมากแค่ไหน มันสำคัญที่ว่า กิจกรรมที่เราเลือกทำอยู่มันยังหนักไปอยู่รึเปล่า ถ้าหนักก็ต้องตัดออก แม้จะเคยตัดออกแล้วเป็นร้อยอย่าง ก็ต้องตัดอีก”

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

เราไม่ใช่คนฉลาด จริงๆแล้วไม่ฉลาดเลย และไม่ใช่คนเก่งด้วย

ความสำเร็จจากทุกงาน เกิดได้เพราะทุ่มเท ใส่ใจ และจริงจังกับมัน

งานไหนทำไปโดยไม่เรียกความพยายามออกมา งานนั้นก็ล้มเหลว ไม่เคยประสบผล ไม่ว่าจะเรื่องเรียน หรือกิจกรรมก็ตาม

 

ฉะนั้น ตัวเราจะมีคุณค่ากับงาน ก็ต่อเมื่อเราจริงจังกับมัน ทุ่มเทให้มัน

นี่คือเหตุผลหนึ่ง ที่ทำให้เราไม่อาจใช้ชีวิตเหมือนคนอื่น พยายามแล้วก็ทำไม่ได้สักที

 

1 เพราะเราไม่เก่งพอ เราจึงไม่สามารถแบ่งเวลานิดๆหน่อยๆ ทำแต่ละงาน แล้วทำให้ทุกงานออกมาดีได้ (เหมือนที่เห็นว่าเพื่อนบางคนทำได้ แต่เราทำไม่ได้จริงๆ)

จะเรียนให้ดี เราต้องใช้เวลาอ่านหนังสือมากกว่าคนปกติ ทั้งยังเป็นคนประเภทไม่สามารถเก็บความรู้จากห้องเรียนมาได้เลย

จะทำงานให้ออกมาดี เราต้องมีเวลาใช้ความคิด คิดถึงข้อดีเสียรอบด้าน ดังนั้นหากมีคนเห็นว่าเราทำงานเก่ง เค้าคงคิดผิด สาเหตุที่ทำให้ทำงานออกมาดีกว่า เพราะยอมทุ่มเทเวลาและกำลังความคิดมากกว่า ขณะที่คนส่วนใหญ่เห็นว่าเป็นเรื่องที่ไม่คุ้มค่าการลงแรง

 

2 เพราะเราไม่เก่งพอ แต่เราอยากทำทุกงานให้ออกมาดี เราจึงต้องจำกัดจำนวนงานที่รับผิดชอบ เน้นคุณภาพไม่เน้นปริมาณ

                ดังนั้น อาจเห็นว่าเรายังรับงานไม่มากเท่าบางคน แต่ก็เหมือนทำงานหนักมาก หรือบางคนมองว่า เรายังสามาถรับงานเพิ่มได้อีก ทั้งที่จริงๆมันล้นมือแล้ว ภาระที่เคยรับ หรือรับอยู่ หรือจะรับในอนาคต (ถ้าทุกอย่างยังเป็นแบบนี้) มันเกินความสามารถของเราแล้ว

            เพราะ ความทุ่มเท + ความไม่เก่งพอ ทำให้เราใช้พลังงานมากมายในแต่ละงาน

 

3 เพราะรู้ตัวว่าหากเป็นอย่างนี้ต่อไป คงไม่สามารถทำงานให้สำเร็จได้อย่างที่ตั้งใจ ดังนั้นจึงต้องเลือกที่จะเสียใจวันนี้ แทนที่จะเสียใจกว่าเดิมในวันหน้า

                เพราะเทอมต่อไป เราต้องทุ่มเทให้การเรียนมากกว่าเดิมอีกเท่าตัว – ต้องเริ่มทำ project ของตัวเองอีกครั้ง – ต้องเตรียมงานสำหรับ sci-camp – และตั้งใจทำงานชมรมวิชาการให้ดีในฐานะรองประธาน +++ ทุกงานเหล่านี้ต้องทำให้ผลลัพธ์ออกมาดีที่สุด เป็นงานที่เราตัดสินใจยกทั้งชีวิตให้กับมัน

 

ฉะนั้น หากวันนี้ไม่ตัดสินใจเลือก แล้วจะเลือกวันไหน?

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

ความฝันสูงสุดของชีวิตนักศึกษาของเรามี 2 อย่าง

หนึ่งคือมีความเข้าใจอย่างถ่องแท้ในความรู้ทางวิทยาศาสตร์ สองคือใช้กิจกรรมสร้างประโยชน์แก่คนอื่นให้มากและยืนยาวที่สุด

ความฝันอย่างหลัง ยังบรรลุไม่ยากเท่าความฝันอย่างแรก

 

พ่อและพี่ชายดูเหมือนจะรับรู้ปัญหาข้อนี้เป็นอย่างดี ดังนั้นคอยกดดันเราให้เลิกงานอื่น มุ่งแต่เรียนอยู่เสมอ

เราไม่เคยโกรธที่ถูกกดดัน เพราะรู้ว่า ในความรู้สึกของคนที่เป็นห่วงเราแล้ว เมื่อเตือนมานับครั้งไม่ถ้วนแต่เราไม่ตอบสนองสักครั้งมันกดดันและเจ็บปวดกว่าคนที่ถูกเตือนอย่างเราหลายเท่า

 

ภารกิจสำคัญอีกอย่างต่อไปนี้คือตั้งใจฝึกภาษาอังกฤษให้ดี เมื่อพ่อยอมจะจ่ายเงินจำนวนมากทั้งที่มีอยู่เล็กน้อยเพื่อให้ลูกบรรลุวัตถุประสงค์นี้ ลูกจะไม่ทำตามได้หรือ ปัญหาของลูกตอนนี้ไม่ใช่หาคนสอนไม่ได้ แต่หาเวลาไปเรียนไม่ได้ต่างหาก

 

ฉะนั้น วันนี้เราจึงต้องขอโทษสำหรับทุกคน ทั้งเพื่อน พี่ น้อง และทุกคน ถ้าเราจะเลือก ที่จะทิ้งงานของใครไป โดยไม่ลังเลอีก ถ้าเราไม่อาจจะช่วยเหลือใครทำงานใดได้อีก วันนี้เราตัดสินใจ ที่จะตามใจคนที่รักเรา ยอมขัดใจเพื่อนหรือคนจำนวนมากที่เราเป็นห่วง หลังจากที่ขัดใจพ่อกับพี่มานาน ถึงเวลาชดเชยคืนให้บ้างแล้ว...

 

   

เราทำงานจำนวนมากกว่าคนหลายคน แต่ก็ยังน้อยกว่าคนบางคน

ทว่ามันไม่ใช่ว่าคนที่ทำงานหลายอย่างจะเหนื่อยมากกว่าคนที่ทำงานไม่กี่อย่างเสมอไป

มันขึ้นอยู่กับว่า เค้าทุ่มเทให้กับแต่ละงานที่ทำมากน้อยเพียงใด

เราเป็นประเภทหนึ่ง ที่เน้นประสิทธิภาพการทำงาน มากกว่าเน้นปริมาณงานที่ทำได้

ฉะนั้น เราตั้งใจจะทำงานน้อยชิ้น แต่ทุ่มเทให้น้อยชิ้นนั้นออกมาดีที่สุด

แต่ทำไมต้องมีสถานการณ์มาบีบคั้นให้เราทำงานเยอะขึ้น แต่ประสิทธิภาพลดลงอยู่เรื่อย

จะมีใครเข้าใจคนมีความสามารถ(จำกัด)อย่างเราบ้างไหม

ที่เรารับงานน้อยชิ้นไม่ใช่เพราะความเห็นแก่ตัว แต่เพราะเห็นแก่งานส่วนรวมที่เราแบกไว้ต่างหาก

เราไม่กลัวเหนื่อย แต่กลัวงานออกมาไม่ดี

แต่ละคนต่างมีจุดยืนของตัวเอง ฉะนั้น โปรดอย่าบังคับให้ใครต้องเปลี่ยนไปตามใจเราเลยดีกว่า

 

เริ่มพล่ามนอกเรื่อง จริงๆแค่อยากระบายความรู้สึกส่วนตัว ที่เรามีต่องานต่างๆ ที่ได้สัมผัสมาเท่านั้นเอง

 

งานชมรมดนตรีพื้นเมือง

            เป็นงานที่ทำแล้วมีความสุข ผ่อนคลาย ถึงยังเล่นไม่เอาไหน แต่ก็สบายใจเมื่อได้ซ้อมเล่นกับเพื่อนๆในชมรม อาจเป็นงานที่ทำแล้วเป็นสุขที่สุด(เครียดน้อยที่สุด)เลยก็ว่าได้

                ตอนหลังกลับไม่ค่อยได้เข้าไปแล้ว เพราะงานอื่นรัดตัวไว้แทบไม่ให้กระดิกไปไหน

 

งานโครงการฯ

            เป็นงานที่ทำแล้วรู้สึกว่าเรามีคุณค่า ถ้าได้ทุ่มเททำงานจะรู้สึกมีความสุข สนุกเมื่อได้ทำงานกับเพื่อนๆ แม้ความเห็นจะแตกต่างกันบ้าง แต่รู้สึกว่าทุกคนทำด้วยความตั้งใจและอุดมการณ์ มันเป็นเสน่ห์ที่หาไม่ได้จากงานไหนๆ

                ช่วงนี้ยังต้องให้ความสำคัญรองลงมา เพราะมีงานอื่นที่หนักและด่วนมากมาย

 

งานคณะ

            อาจได้แชมป์งานที่ทำแล้วเป็นสุขน้อยที่สุด (เครียดมากที่สุด) สาเหตุหลักไม่ใช่เพราะลักษณะงาน แต่เพราะบรรยากาศการทำงานอันเป็นผลมาจากเพื่อนร่วมงาน งานนี้ถ้าถลำลึกลงไปแล้วต้องไม่อาจปลีกตัวออกมาได้ ไม่ใช่เพราะถูกคนอื่นบังคับ แต่เพราะใจไม่แข็งพอ ยิ่งเห็นปัญหาหนักยิ่งอยากแก้ไข สุดท้ายก็ถอนตัวไม่ขึ้น

แต่เรามีงานอื่นที่ต้องทุ่มเท ฉะนั้น เราจึงป้องกันตัวเองอย่างที่สุดไม่ให้ก้าวเข้าไปในงานนี้ลึกเกินไป เดี๋ยวถอนตัวกลับไม่ทัน

 

งานชมรมดาราศาสตร์

            ที่ยังทำงานนี้มีเหตุผลซับซ้อน อธิบายไว้ใน blog “Astronomy VS Academic Club” เป็นชมรมของเพื่อนฝูงและพี่ชาย เวลาทำงานมักรู้สึกผิดเพราะไม่อาจทุ่มเทได้เท่าที่ควรจะเป็น หากมีงานล้นมือคงต้องตัดใจจากมาสักวันหนึ่ง

 

งานเมเจอร์

            ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเป็นงานที่ทำแล้วมีความสุขทางใจอย่างมาก งานนี้นำพาให้เราได้รู้จักเพื่อนใหม่ รู้จักคำว่ามิตรภาพ การทำงานมีบรรยากาศความเป็นเพื่อนที่ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงาน ความรู้สึกนี้หาไม่ได้จากกิจกรรมไหน

                แต่ยังไงเราก็ไม่สามารถเปลี่ยนใจจากงานเดิม มาทุ่มเทให้งานนี้ได้ คาดหวังอย่างที่สุดว่าเพื่อนจะเข้าใจเรา เราจะมาช่วยเพื่อนทำงานอย่างที่เราทำในงาน Bioเพื่อชุมชน ทั้งที่ไม่มีตำแหน่งใดๆเลยก็ตาม แต่เราไม่อาจเป็น Head สำหรับเมเจอร์ หรือแม้แต่แผน Genetics เราไม่สามารถรับงานที่มากกว่านี้แล้วจริงๆ

 

งานชมรมวิชาการ

                งานนี้ก่อนเริ่มต้นมีความสุขอย่างเปี่ยมล้น แต่พอก้าวเข้ามาเป็น staff เต็มตัว(ปี1)พบความจริงที่แตกต่างจากจินตนาการเกือบสิ้นเชิง ยังไงก็ตาม เป็นงานที่ครองพื้นที่ในใจเรามากที่สุด หนักที่สุด เหนื่อยที่สุด และเครียดที่สุด เป็นงานที่เราทุ่มเทกับมันมากที่สุด ท้อที่สุด แต่เป็นงานสุดท้ายที่เราจะทิ้ง ความสำเร็จและล้มเหลวของงานนี้ แทบจะเปรียบเปรยได้กับคำว่า ขอแลกด้วยชีวิต

            เราไม่ได้รักงานนี้แบบหน้ามืดตามัว มองอย่างมีสติ นี่เป็นงานที่ตอบเป้าหมายในชีวิตของเราได้มากที่สุด เมื่ออนาคตเราตั้งใจทำงานเพื่อพัฒนาการศึกษาให้เด็กจำนวนมาก วิชาการเปิดโอกาสให้เราได้ลองทำฝันให้เป็นจริง

 

ทำแล็บ

                งานนี้เพื่ออนาคตที่สดใสในด้านวิทยาศาสตร์ ความสำคัญเทียบเท่าเรียน และชมรมวิชาการ  ความเหมือนของงานทั้ง 3 อย่างนี้ คือเป็นหนทางที่จะบรรลุอุดมการณ์ที่มุ่งหวัง จึงเป็นงานที่ทิ้งไม่ได้

                เราจะต้องทำแล็บให้ได้งานที่เป็นชิ้นเป็นอัน ตอนนี้จึงต้องขยันแบ่งเวลาเป็นพิเศษ เมื่ออาจารย์เปิดโอกาสให้คนงานยุ่งอย่างเราได้เข้าไปหาประสบการณ์ เราต้องไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวังอย่างเด็ดขาด

 

เรียน

            งานนี้ย่อมสำคัญเป็นอันดับ 1 แต่ไม่ใช่หนึ่งเดียว อย่างที่บอก ว่ามันสำคัญเท่ากับการทำแล็บ และงานชมรมวิชาการ แต่สถานการณ์มักจะบังคับให้มันเป็นงานที่ด่วนที่สุด เพราะเป็นงานที่หากล้มเหลวจะกระทบงานอื่นทั้งหมด และเป็นงานที่พลาดแล้วเอาคืนไม่ได้ สรุปแล้วให้ความสำคัญเท่ากัน แต่ต้องให้สิทธิเรียนมาก่อนเสมอ

                ถึงจะพูดอย่างงั้น แต่เราชอบหลุดจากโลกของการเรียน ไปสู่โลกของการทำงานบ่อยๆ กว่าจะดึงสมองกลับสู่เรื่องเรียนต้องใช้พลังงานมหาศาลในการเตือนสติตัวเอง หวังว่าเราจะประคองมันให้ผ่านไปได้ด้วยดี

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - -

ขอใช้สัญชาตญาณในการเลือกทางเดิน

 

เพลงนี้ ให้พี่ชาย และน้องสาว

 

   เป็นเพลงที่ความหมายดีมากๆในความรู้สึกของพี่สาว/น้องสาว จึงอยากมอบให้พี่ชายและน้องสาวทั้ง 2 คน

ถึงแม้ความหมายมันจะเป็นอุดมคติมากๆ แต่ก็อยากบอกว่าในอุดมคติของพี่สาว/น้องสาวก็อยากเป็นให้ได้อย่างนั้น

แม้ว่าความเป็นจริงมันอาจเทียบไม่ได้เลยก็ตาม

 

   แต่ไม่ว่าเวลาพีชายหรือน้องสาวรู้สึกแย่ ไม่สบายใจเมื่อไหร่ ขอให้ฟังเพลงนี้ แล้วคิดว่าพี่สาว/น้องสาวเป็นคนร้องให้ฟังนะคะ

 

             "FOR YOU I WILL"

 

When you're feeling lost in the night
When you feel your world just ain't right
Call on me, I will be waiting
Count on me, I will be there
Anytime the times get too tough
Anytime your best ain't enough
I'll be the one to make it better
I'll be there to protect you, see you through
I'll be there, and there is nothing, I won't do

I will cross the ocean for you
I will go and bring you the moon
I will be your hero, your strength
Anything you need
I will be the sun in your sky
I will light your way for all time
Promise you, for you I will

I will shield your heart from the rain
I won't let no harm come your way
Oh these arms will be your shelter
No these arms won't let you down
If there is a mountain to move
I will move that mountain for you
I'm here for you, I'm here forever
I will be your fortress, tall and strong
I'll keep you safe, I'll stand beside you, right or wrong

For you I will, lay my life on the line
For you I will fight, mmm, for you I will die
With every breath, with all my soul
I'll give my word, I'll give it all
Put your faith in me
And I'll do anything.

 

 

วันนี้ไปร้องคาราโอเกะกับสายรหัสและเพื่อนๆ ถือว่าได้พักเยอะที่สุดตั้งแต่ก่อนเปิดเทอมเลยทีเดียว

พ่อโทรมาตอนที่ยังอยู่ในร้าน รู้สึกขัดจังหวะนิดหน่อย แต่ก็อดทนฟังอย่างยาวนาน ไม่ขัด (แต่ไม่รู้ว่าตอบสนองกลับดีพอรึเปล่า)

ไม่รู้ว่าพ่อตั้งใจโทรมาเรื่องอะไรกันแน่ แต่น้ำเสียงของพ่อ เศร้า เครียด และเหนื่อย มันก็เหมือนหลายๆครั้งที่พ่อโทรมาหรือเราโทรไป

เรารู้ว่าที่บ้านมีงานหนัก พ่อแทบจะไม่ได้พัก การดูแลคน ดูแลร้าน มันมีปัญหามากมายแต่ละวัน

ความเหนื่อยที่พ่อพูดให้เราฟัง คงเป็นแค่เศษเสี้ยวหนึ่ง เทียบไม่ได้กับความเหนื่อยและความเครียดที่มีอยู่จริง

พ่อไม่ชอบพูดเรื่องตัวเอง พูดแต่เรื่องของเรา เตือนแล้วเตือนอีกเรื่องความปลอดภัย เรื่องงาน เรื่องเรียน เป็นห่วงสุขภาพกาย สุขภาพจิต คิดแทนลูกทุกอย่าง

ลูกอย่างเรา คิดแทนพ่อไม่ได้ซักอย่าง ช่วยไม่ได้ซักเรื่อง

 

การแก้ปัญหาที่บ้าน เราอาจช่วยไม่ได้ แต่หากแค่เป็นกำลังใจให้ ก็ถือว่าช่วยได้มาก

กำลังใจที่ดี... คือกลับบ้านบ่อยๆ โทรหาพ่ออาทิตย์ละ 2-3 ครั้ง

เราไม่แค่เป็นกำลังใจที่ดีไม่ได้ ยังเป็นภาระ ให้พ่อคอยห่วงโน่นห่วงนี่อยู่เสมอ

 

เคยถามตัวเองว่าทำไม? ในเมื่อสามารถทำเพื่อคนอื่นได้ตั้งมากมาย กลับทำอะไรให้พ่อ ให้พี่ชายไม่ได้เลย

ขณะที่เรามีปัญหา ไม่ว่าโทรหาพ่อ พี่ชายคนไหนก็ตาม ทุกคนล้วนแก้ปัญหาให้เราได้ เป็นที่พึ่งให้เราเสมอ

แต่ทำไม... เวลาเค้ามีปัญหา เราถึงไม่สามารถช่วยเค้าได้ ช่วยไม่ได้ซักอย่าง ทำให้ดีขึ้นก็ไม่ได้

นอกจากนี้ ไม่ว่าเค้ามีปัญหาเยอะแค่ไหน กลับไม่แม้แต่จะระบายความทุกข์ให้ฟัง เค้าเป็นฝ่ายปกป้องเราจากปัญหาตลอดมา เรากลับเป็นฝ่ายนำไปหาไปให้เค้าเสมอๆ

 

เคยมองดูคนอื่น ว่าเค้าเป็นอย่างเรารึเปล่า ...เป็นลูกที่ไม่ดีอย่างเรารึเปล่า?...

อาจบางที หลายคนโชคดีกว่าเรา ปัญหาแบบที่บ้านเรามี บ้านเค้าไม่มี

อาจบางที บ้านเค้ามีทั้งพ่อและแม่ คอยดูแลกันได้ แต่บ้านเราไม่มีคนดูแลพ่อ แม้แต่ลูก 3 คนก็ไม่มีใครอยู่กับพ่อ

อาจบางที โดยครอบครัวทั่วไปแล้ว พ่อแม่มีหน้าที่ให้ ลูกมีหน้าที่รับ โอกาสที่ลูกจะได้ให้บ้าง คือเมื่อลูกมีลูกของตัวเอง

 

แต่เราไม่ชอบแบบนี้ เราอยากดูแลพ่อก่อน... ตอบแทนพ่อก่อน... ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

ถึงจะบอกว่าอยาก... แต่ทำไมทุกวันนี้ เรากลับเลือกงาน งาน และงาน

เราเลือกอนาคต เลือกอุดมการณ์ เลือกที่จะวิ่งตามความฝัน ...แต่ทิ้งห่างบ้านตัวเอง

 

ทางเลือกที่ถูกต้องเป็นยังไง? ทางเลือกที่ดีที่สุดอยู่ตรงไหน?

 

...ถึงตอนนี้ยังหาคำตอบไม่เจอ...

 

 

วันนี้มีแต่เรื่องหนักๆ เครียดๆ ไม่รู้ว่าเป็นที่โชคชะตาหรือความบกพร่องของตัวเอง จึงเกิดเรื่องยุ่งๆแบบนี้ขึ้น

เกิดอาการเคว้ง...ทำอะไรไม่ถูก ต้องนั่งลงข้างๆลาน SCB สงบจิตใจเป็นชั่วโมง หวังให้อาการปวดหัวดีขึ้น

 

บางทีก็คิดอยากระบายออกมาว่าวันนี้เจออะไรบ้าง แต่ความที่เหนื่อยอยู่แล้ว การทบทวนความจำ เรียบเรียงมันกลับจะเพิ่มความเหน็ดเหนื่อยเข้าไปอีก

รู้สึกแย่ที่ตัวเองไม่มีสมาธิ แย่ต่อเหตุการณ์ที่คนอื่นทำ ไม่มั่นใจในการตัดสินใจของตัวเองเลยในวันนี้

ทั้งยังรู้สึกผิดที่ไม่มีเวลาดูแลคนที่อยากดูแลได้เท่าที่ควร เมื่อต้องแบ่งเวลายังเลือกงานมาเป็นอันดับแรก

 

ปัญหาบางปัญหาข่มใจให้ปล่อยวางได้ บางอย่างต้องแกล้งทำเหมือนปล่อยวางแล้ว

เวลางานมาถึง กลับต้องสลัดความเครียดทั้งหมดทิ้งไป ทำงานเต็มที่ ยิ้มให้คนรอบข้าง

เห็นน้องอยากทำกิจกรรม อยากมาค่าย ก็แอบมีความสุขในใจ

 

เมื่อมีเวลาได้อยู่กับตัวเองอีก ความเครียดที่สลัดออกไปชั่วคราวก็หวนกลับมาอีก ได้แต่นั่งทำใจ

 

บางทีอาจเป็นเพราะเราไม่ได้พักกาย จึงส่งผลกระทบต่อจิตใจ เกิดปัญหาตามมาเป็นโดมิโน

 

ยามนึกอะไรไม่ออก ก็พักกาย พักใจเถิด...เด็กน้อยเอย

 

 

ช่วงนี้ ถ้ามีใครล้อว่ากำลัง In Love คงปฏิเสธไม่ได้

เพราะกำลังมีความรักจริงๆ เป็นความรักที่ก่อตัวขึ้นต่อคนตั้ง 2 คนพร้อมๆกันแน่ะ

อย่างนี้มันหลายใจนี่นา!!

อยากถามสหาย ความรักแบบพี่น้องที่มอบให้คนมากกว่าหนึ่ง เรียกว่าหลายใจหรือ?

 

คนส่วนใหญ่อาจไม่เป็นแบบที่เราเป็น คือเราเชื่อมาตลอดว่ามนุษย์ทุกคนบนโลกสามารถรักกันแบบพี่น้องและเพื่อนสนิทได้ ทั้งนี่ยังจะเป็นความรักที่ยืนยาวที่สุด และบริสุทธิ์ที่สุดด้วย ...เพียงแต่ไม่เคยเจอกับตัวมาก่อนจนกระทั่งวันนี้

 

อาจบางที ความรักแบบผู้ชาย-ผู้หญิงมันเกิดขึ้นในใจมากกว่า และเกิดขึ้นบ่อย จนคนหลายคนบนโลกไม่สามารถแยกความแตกต่างได้ว่าแบบไหนคือรักของคู่รัก แบบไหนคือรักของพี่กับน้อง

 

แต่เราทราบความแตกต่างแก่ใจเราดี

 

เมื่อก่อนก็ชอบมีเพื่อนบอกว่า เรากับพี่ชายแท้ๆเวลาอยู่ด้วยกันจะหวานแหววเหมือนคนเป็นแฟนกันปานนั้น

มีบางคนที่ไม่รู้จักพี่ชายเราก็เคยเข้าใจผิด แต่เราก็ยังคงสนิทสนมกับพี่ชายต่อหน้าคนมากมาย ไม่แคร์ว่าใครจะเข้าใจผิดเพิ่มขึ้น

 

คราวนี้มีพี่ชายเพิ่มอีกหนึ่งที่เหมือนพี่ชายแท้ๆ ฉะนั้นความสนิทสนมที่เกิดขึ้นก็ไม่ได้ต่างจากที่เราเคยทำกับพี่ชายแท้ๆเวลาที่ได้อยู่ใกล้กัน

 

และเพราะเราบริสุทธิ์ใจ จึงไม่แคร์เช่นกันว่าใครจะเข้าใจผิดไปอย่างไร ยังคงสนิทใกล้ชิด ไม่สนใจสายตาใครที่ไหน

 

ทั้งที่มีกัน 3 พี่น้อง เวลาอยู่กับน้องสาวกัน 2 คนนี่ไม่เป็นไร

แต่เวลาอยู่กับพี่ชายนี่สิ ไม่ว่าจะอยู่สอง หรืออยู่สามคนกับน้องเล็ก ก็ดูจะเป็นที่สะดุดตาสะกิดใจไปซะหมด

 

บางครั้งเวลามีคนล้อมาเพราะเข้าใจผิด ก็อดหัวเราะฮาฮาไม่ได้ เรามันโรคจิตอย่างนี้นี่เอง

เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้ วันนี้ก็ไม่ได้ต่างจากเมื่อก่อน

 

ทุกวันนี้คนเข้าใจเรากับพี่ชายผิดยิ่งนานยิ่งมากขึ้น ทำให้เราอดขำไม่ได้ ต้องหัวเราะออกมากับพี่ชายทุกครั้ง

 

พี่ชายว่าแบบนี้ไม่ดี น้องเป็นผู้หญิงจะเสียหาย เดี๋ยวไม่มีใครกล้ามาจีบ

น้องสาวกลับว่าเป็นเรื่องดี คนที่ไม่เข้าใจความรักระหว่างพี่น้อง ก็ไม่สมควรเข้ามาจีบน้องแต่แรกแล้ว

 

น้องสาวไม่ได้ปิดใจไม่ยอมรับใคร แค่สร้างเยื่อเลือกผ่าน ก่อนจะรับใครเข้ามาก็ต้องมีคัดกรองบ้าง

ฉะนั้นข่าวลือระหว่างพี่ชายกับน้องสาว ไม่ได้กระทบน้องสาวเลย

 

แต่มันกระทบเพื่อนพี่ชาย แล้วกระทบมาถึงพี่ชาย นี่น้องสาวลำบากใจ เป็นห่วงพี่ชายขึ้นมา

ต้องเปลี่ยนใจมาภาวนาให้ทุกคนรีบมองเห็นความจริงเสียที

เห็นว่าระหว่างเราคืออะไร มันไม่ใช่อย่างที่ใครๆคิด

เห็นว่าเราไม่ได้มีกันแค่สองคน แต่เรามีกันสามคน

 

ถ้าเวลานั้นสามารถมาถึงจริง คงเป็นความสำเร็จอีกขั้นหนึ่งของเรา

ที่เข้มแข็งและเชื่อมั่นในสิ่งที่เราทำ จนพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็น

 

แต่ถ้าทุกคนไม่สามารถเข้าใจเราทั้งสาม ก็คิดเสียว่ามันเป็นโชคร้าย

คงได้แต่ทำใจต่อมุมมองคนภายนอก มั่นใจต่อเจตนาบริสุทธิ์ของตัวเอง

 

ไม่ว่าพี่ชายหรือน้องเล็ก ถ้ามีเรื่องไหนเป็นปัญหา บอกกันให้รู้นะคะ

ถึงช่วยแก้ปัญหาแทนไม่ได้ แต่ช่วยรับฟัง เป็นที่ระบายความไม่สบายใจได้ ^_^

 

 

ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ก็ได้เป็นน้องเล็กสุดของบ้านมาโดยตลอด

เคยรู้จักแต่คำว่า น้องสาวที่ดี เรียนรู้ที่จะรับอย่างเหมาะสม รับอย่างพอดี

เพราะเป็นน้องเล็กสุด ที่ทุกคนต้องดูแลเอาใจใส่ ต้องแนะนำสอนสั่ง และต้องได้สิ่งที่ดีที่สุดก่อนคนอื่น

แม้ไม่ใช่คนเอาแต่ใจ และพยายามเรียนรู้ที่จะให้ แต่ก็ทำอย่างไม่เต็มที่ เพราะความเป็นน้องเล็กสุด

เพราะรู้ตัวว่าได้รับมาอย่างมากมาย จึงใฝ่ฝันไว้ว่า จะต้องให้ได้มากเหมือนกัน ในเมื่อให้คนในบ้านได้ไม่เต็มที่ ก็ต้องให้แก่คนอื่น

 

วันนี้ ถือว่าได้เริ่มต้นทำฝันให้เป็นจริงแล้ว

 

เพราะมีน้องสาวคนเล็กเข้ามา น้องสาว... ที่ทำให้น้องเล็กสุดได้กลายเป็นพี่สาว

น้องสาว... ที่ทำให้น้องเล็กสุดได้กลายเป็นผู้ให้บ้าง

น้องสาว... ที่ไม่ว่าพี่สาวจะมอบอะไรให้ไปมากเท่าไหร่ กลับรู้สึกว่าได้รับกลับคืนมามากยิ่งกว่า

น้องสาว... ที่ทำให้พี่สาวภูมิใจเสมอ

น้องสาว... ที่ดีที่สุดของพี่สาวคนนี้

 

ไม่ต้องกังวลนะว่า พี่สาวจะคาดหวังให้น้องของพี่เป็นคนดีหรือเป็นคนเก่งสักแค่ไหน

เพราะสิ่งเดียวที่พี่สาวคาดหวัง คือให้น้องสาว ยังคงเป็นน้องสาวตลอดไป

เป็นอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ หรือเปลี่ยนแปลงไปอย่างที่น้องสาวอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง

 

ไม่ว่าอนาคตอันใกล้ น้องสาวจะอยากอยู่ใกล้พี่สาวกับพี่ชายต่อไป หรืออยากไปในที่ๆห่างไกลกว่า

ไม่สำคัญหรอกนะ ไม่สำคัญจริงๆ เมื่อเทียบกับความฝันของน้องสาว

นึกถึงเพลง “ที่ว่าง” เข้าไว้ เมื่อเวลานั้นมาถึงจริงๆ พี่สาวขอมอบเพลงนี้ให้น้องสาวเลย

เพราะระยะทาง ไม่ได้ทำให้ความรักระหว่างเราทั้งสามลดน้อยลง

ไม่ว่าน้องสาวเลือกทางไหน พี่สาวกับพี่ชายอยู่ข้างน้องสาวเสมอ...

 

...ต่อไป ไม่ต้องร้องไห้คนเดียวอีกนะ พี่สาวอยู่ตรงนี้แล้ว... ^^

 

 

ตั้งแต่ลืมตาดูโลก บุคคลที่มีอิทธิพลต่อชีวิตเราที่สุด ถ้าไม่นับพ่อกับแม่ ก็คือพี่ชายทั้งสองคนนี่แหละ

พี่ชาย ที่สอนให้น้องสาวรู้จักคำว่าเสียสละ คำว่าคุณธรรม คำว่าฉลาด และคำอื่นๆอีกหลายคำ

พี่ชาย ที่ทำให้น้องสาวรู้ว่าความรักระหว่างพี่น้องมันสำคัญมากแค่ไหน สำคัญ...มากกว่าชีวิตตัวเอง

พี่ชาย ที่ทำให้น้องสาวมีความรักที่อบอุ่นอยู่เสมอ โดยไม่ต้องไปแสวงหาความรักที่ไหนอีก

พี่ชาย ที่ทำให้น้องสาวรู้จักคุณค่าของคำว่า พี่ชาย และไม่เคยใช้มันอย่างพร่ำเพรื่อกับคนอื่น

 

นอกจากพี่ชายทั้งสอง วันนี้น้องสาวมีพี่ชายเพิ่มขึ้นอีก 1 คน

 

พี่ชายคนที่ 3...

พี่ชายที่แสนดี พี่ชายที่ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดใดๆ แต่กลับผูกพันทางใจอย่างมากมายเกินบรรยาย

พี่ชายที่คอยดูแลน้องสาวตลอดเวลา โดยไม่แคร์สายตาคนอื่นที่เข้าใจผิด

พี่ชายที่ทำให้น้องสาวรู้สึกเศร้าทุกครั้ง เมื่อนึกถึงสิ่งที่พี่ชายเสียสละไปเพื่อให้ได้ดูแลน้องสาว

พี่ชายที่น้องสาวห่วงใยและไม่เคยแคร์ใครมากมายเท่านี้มาก่อน (นอกจากน้องสาวคนเล็กอีกคน)

 

พี่ชาย ที่อาจทำให้เพื่อนในโครงการฯเกือบทั้งหมดงงงัน ไม่เชื่อสายตาตัวเอง ว่าในโลกนี้ยังมีความสัมพันธ์แบบนี้เกิดขึ้นได้จริงหรือ

ไม่ว่าเค้าจะเชื่อหรือไม่ แต่น้องสาวเชื่อในเราทั้งสามคน

 

ตั้งแต่เข้ามาเรียนในมหา’ลัย ไม่เคยมีวันไหนรู้สึกอบอุ่นเท่าวันนี้ เหมือนมีญาติสนิทอยู่ใกล้ๆ อีกครั้ง

 

น้องสาวเคยบอกแล้วใช่ไหมว่า น้องสาวไม่เคยมีปัญหาเรื่องความรัก เพราะน้องสาวไม่เคยขาดความรัก ความรักจากพี่ชายทั้งสอง มันเต็มเปี่ยมในใจน้องสาวอยู่เสมอ

และน้องสาวไม่กลัวที่จะผิดหวังจากความรัก (แม้จะยังไม่เคยก็ตาม) เพราะถึงผิดหวัง ก็มีความรักจากพี่ชายคอยรองรับอยู่ จึงไม่ต้องกลัวว่าจะเจ็บมาก

 

วันนี้ น้องสาวอยากบอกพี่ชายว่า ขอให้พี่ชายกล้าที่จะรัก เหมือนที่เคยเถอะค่ะ

เพราะความรักของน้องสาว จะคอยรองรับพี่ชายอยู่ตลอดเวลา

พี่ชายไม่ต้องกลัวว่าจะผิดหวัง ถึงผิดหวังก็จะไม่เจ็บมากอีก เพราะมีน้องสาวอยู่

และแม้จะยังไม่เจอความรักใหม่ แต่พี่ชายอย่าได้รู้สึกว่าขาดความรักอีกต่อไป

เพราะพี่ชายมีความรักจากน้องสาวแล้วยังไงล่ะ ถ้ามันไม่พอ ขอเพียงพี่ชายบอก น้องสาวจะเติมความรักให้จนกว่ามันจะเต็มในใจของพี่ชาย

 

...วันนี้ พี่ชายไม่ได้โดดเดี่ยวแล้วนะคะ น้องสาวอยู่ข้างๆพี่ชายตรงนี้ไง... ^-^

 

*ตำนานนี้ไม่อาจบอกที่มาที่ไป ทั้งไม่อาจยืนยันว่าสิ่งไหนจริงสิ่งไหนเท็จ

 

นานมาแล้ว มีนักเดินทางนามว่า เอลาเรส เป็นผู้นิยมท่องเที่ยวไปในทุกหนทุกแห่ง จึงพบเห็นเรื่องราวต่างๆมากมายๆทั่วทั้งจักรวาล ทำให้เธอเป็นผู้มีความรู้มากมายหลายแขนง ครานี้ เอลาเรสได้จดบันทึกเรื่องราวความรักของเด็กสาวทั่วโลกไว้

 

อาริกะ เป็นเด็กสาวอายุน้อย ได้สนิทสนมกับรุ่นพี่ผู้อาวุโสกว่า 5 ปี เป็นเวลาช่วงหนึ่ง

เขาชื่นชมในความเป็นผู้ใหญ่เกินวัย และความมีเหตุผลอันละเอียดอ่อนของเธอ จนเกิดเป็นความรัก

หลังจากที่คุ้นเคยกัน 1-2 ปี เขาแสดงความรู้สึกที่มีต่อเธอชัดเจนมากขึ้นผ่านทางจดหมาย ทั้งยังเข้าใจว่าเธอก็รู้สึกเช่นเดียวกับเขา

อาริกะตอบจดหมายยาวขนาดหนึ่ง ปฏิเสธว่าเธอเพียงเคารพเขาเป็นรุ่นพี่คนหนึ่ง และอยากให้เขามองเธอเป็นรุ่นน้องคนหนึ่งเช่นกัน

เขาตอบกลับมาแฝงความผิดหวังว่า เธอรู้สึกเช่นนั้นไม่เป็นไร แต่เขาคงไม่อาจเปลี่ยนใจได้

เธอไม่อยากให้เขาคาดหวังกับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ ทั้งอึดอัดที่จะคุยกับคนที่รู้สึกต่อเธอเช่นนี้ จึงตอบกลับไปว่า หากเขาไม่สามารถเปลี่ยนความรู้สึกนี้ได้ ก็อย่าได้เขียนจดหมายมาให้เปลืองกระดาษและปากกาอีกเลย เพราะเธอจะไม่อ่าน

ผ่านไปอีก 1 ปี เขายังส่งจดหมายมาอวยพรวันเกิดเธอ

...แต่หลังจากนั้น ไม่เคยมีจดหมายมาอีก...

 

             ไอยาริน เป็นเด็กสาวที่แก่กว่า อาริกะ เล็กน้อย เธอได้รู้จักชายผู้ซึ่งชอบเธออย่างง่ายดายคนหนึ่ง

                                บางที ตอนนั้นเขาเพียงชอบเธอเล่นๆ ภายหลังจริงจังหรือไม่ ไม่ทราบได้

                        เขาและเธอเคยคุยกันอยู่บ่อยครั้งทางอินเทอร์เน็ต

                        เขาถามเธอตรงๆว่า จะขอจีบได้ไหม

เธอตอบจดหมายยาวเหยียด จำไม่ได้ว่ากี่หน้ากระดาษ A4 อธิบายเหตุผลที่เขาไม่มีทางจีบเธอสำเร็จ

ข้อความในจดหมายตรงไปตรงมา ชัดเจนแจ่มแจ้ง แม้เธออ่านเองยังรู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง

แต่เธอเกลียดที่จะให้ปัญหาความรักมาพัวพันที่สุด จึงยอมตัดไฟแต่แรก ปล่อยให้ถ้อยคำรุนแรงหลุดไป เนื้อความแฝงอารมณ์เคร่งเครียด

เขาตอบเธอกลับมาว่า แท้จริงเขาเปลี่ยนจากความรักแบบวัยรุ่น มาเป็นความประทับใจและความนับถือต่อเธอแล้ว จดหมายอันก่อนเพียงแค่ล้อเล่นเท่านั้น

เธอตอบจดหมายเขาด้วยดี ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งสองยังคงคุยกันด้วยดีเช่นเดิม

แต่ไอยารินกลับรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง คำพูดหยอกล้ออย่างคนคุ้นเคยกลับไม่มีให้เห็นอีก เขาเปลี่ยนไปหลังจากจดหมายฉบันนั้น

ไอยารินรู้สึกเสียใจเล็กๆ เพราะระแวงว่าเขาได้เสียใจกับจดหมายของเธอหรือไม่ก็อึ้งและเกรงกลัวเธอมากกว่าเดิมจนไม่กล้าล้อเล่นเช่นเมื่อก่อน

...ไอยารินเสียใจ ที่ทำให้คนอื่นต้องเสียใจ...

 

             นาธาร่า เธอแก่กว่าไอยารินเล็กน้อย เคยสนทนาทางไกลกับชายผู้ที่มีอุดมการณ์คล้ายกันหลายปี

                                เขามีปัญหาที่หนักหนาทางใจ นาธาร่าคิดช่วยแก้ไข ไม่สนใจระยะห่างที่ควรรักษาไว้

                        เพราะเธอคิดว่า หากสามารถช่วยคนผู้นี้ได้ จะเป็นประโยชน์กับคนอีกมหาศาล

                        แต่เธอไม่เคยรู้สึกกับเขาเป็นอย่างอื่น นอกจากเพื่อนร่วมอุดมการณ์

เหตุการณ์หลายอย่างผ่านไป เธอเริ่มรู้สึกว่าเขามีจิตใจอีกด้านที่อันตราย การทดสอบหลายอย่างทำให้เธอรู้ว่า เธอไม่อาจเสี่ยงชีวิตและอุดมการณ์ของเธอเพื่อช่วยเขาได้ อีกทั้งเขายังแสดงความเห็นแก่ตัวมากกว่าเดิมเมื่อพบว่าใกล้จะสูญเสียเธอ

นาธาร่า เชื่อมั่นว่า การจะรู้จักคนๆหนึ่งอย่างดีได้ ต้องมองการกระทำที่เขาแสดงออกยามเกิดการสูญเสีย

เธอค้นพบแล้ว ว่าเขารักตัวเองมากที่สุด หาใช่รักเธออย่างที่เขาเคยบ่งบอกหรือคิดไปเองไม่

เธอไม่เคยรักเขา เธอมั่นใจ แต่เขาคล้ายไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ เมื่อไม่สมหวัง ทั้งยังรู้สึกว่าตนเองไม่ผิด ความรู้สึกที่ดีจึงกลายเป็นความแค้น

เธอไม่เคยแค้นเขา แท้จริงเธออโหสิให้เขาแล้ว

แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น เขามีปัญหาทางใจภายในตนเองที่ยากจะทำให้ตาสว่าง เพราะเขามุ่งแต่แก้ปัญหาที่คนอื่น เพราะเชื่อว่าไม่อาจแก้ปัญหาที่ตัวเองได้ เขาทำเพื่อหาทางรอดให้ตัวเอง

นาธาร่าทราบว่านี่เป็นปัญหาที่ร้ายแรงที่สุดในชีวิตเธอ เพราะเธอไม่มีทางหลุดจากการคุกคามของเขาได้ และตอนนี้เขาก็ยังคงคุกคามเธอผ่านวิธีการต่างๆทางอ้อม

...เธอยังคงใช้ชีวิตปกติ ไม่อาจเป็นทุกข์กับปัญหาที่ไม่สามารถแก้ไข หากแม้วันหน้าเธอจะได้รับผลร้ายแรงเพียงใด บาปนั้นย่อมตกอยู่กับเขา ไม่ใช่เธอ...

 

             เซียงเซียง อายุมากกว่าเด็กสาวทุกคนที่กล่าวมา ได้รู้จักเพื่อนใหม่ที่ให้ความนับถือเธอคนหนึ่ง

แม้เขาประทับใจเธอ เนื่องจากความมีเหตุผล จริงจัง และความดีบางประการที่อาจไม่ค่อยได้พบเจอในผู้หญิงส่วนใหญ่

แต่เธอไม่ได้ประทับใจเขา ทั้งมีข้อเสียบางประการในการทำงาน ที่เธอไม่อาจยอมรับนับถือ

เขายังมีข้อเสียประการยิ่งใหญ่ คือยิ่งเธอพยายามรักษาระยะห่างไว้เท่าไหร่ เขากลับพยายามเข้าใกล้เธอมากขึ้น อย่างไม่รู้สึกรู้สาว่าเธอไม่ชมชอบเขา

เขามีข้อดีที่หายากนักในคนทั่วไป ทว่าข้อเสียบางประการหนักหนาจนเธอรับไม่ไหว

แน่นอนว่าหากเป็นฐานะเพื่อน แม้มีข้อเสียมากกว่านี้สิบเท่า เซียงเซียงไม่มีทางถือสา

แต่หากเป็นฐานะที่ใกล้ชิดกว่านี้ (แต่มิใช่สำคัญกว่า สำหรับเธอ ไม่ได้เห็นว่าแฟนสำคัญกว่าเพื่อน) เซียงเซียงกลับเพิ่มข้อแม้เงื่อนไขเป็นทวีคูณ ที่ผ่านมา แทบไม่มีใครผ่านกำแพงใจเข้าใกล้เธอได้ มีแต่คนถูกกระแทกกลับไป ได้รับบาดเจ็บทั้งสิน

เซียงเซียง อดทนที่สุดเป็นระยะเวลาหนึ่ง แล้วก็ไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป จำต้องให้เพื่อนสนิทบอกกล่าวคำพูดรุนแรงแก่เขา ทั้งนี้ ที่ไม่พูดเองเพราะในใจยังต้องการรักษาไมตรีเอาไว้

มิคาดเขาปฏิเสธว่าเพียงนับถือเธอแบบเพื่อนเท่านั้น แม้พฤติการณ์หลายอย่างขัดแย้ง แต่เซียงเซียงเปิดใจกว้าง ไม่คิดตัดสินว่าความจริงเป็นอย่างไร บอกให้เขาและเธอกลับมาคุยกันเป็นเพื่อนเช่นเดิม แต่ให้เขาช่วยรักษาระยะห่างไว้ เพราะเธอไม่อาจห้ามปฏิกิริยารุนแรงที่จะตอบสนองกลับไปได้

ผ่านไปช่วงหนึ่ง เธอกลับรู้สึกว่าเขาเข้าใกล้เธอมากไปอีก แม้มองภายนอกเป็นเรื่องงาน แต่กรณีนี้ เรื่องส่วนตัวมาเกี่ยวข้องอย่างแยกไม่ออก ทำให้เธอเริ่มไม่ชอบเขาอีกครั้ง เธอเริ่มแสดงออกถึงความเย็นชากับเขา

ผ่านไปอีกช่วงหนึ่ง เธอบังเอิญได้อ่านความรู้สึกของเขาที่มีต่อเหตุการณ์ที่ผ่านมา ถึงกับอึ้งไป

ไม่เพียงให้ความสำคัญกับเธออย่างสูง ยังบ่งบอกถึงความสับสนวุ่นวายใจที่เขามีต่อการกระทำของเธอ

เธอถึงกับรู้สึกว่า ได้ทำร้ายคนอย่างร้ายแรงโดยไม่ตั้งใจ

...ตั้งแต่นั้นมา เธอพยายามเปิดใจกว้างกว่าเดิมอีกหลายเท่า ลบอคติที่เคยมีทิ้งไป สนทนากับเขาดังเช่นเพื่อนที่มีอุดมการณ์คล้ายกัน...

 

           แพตตาริน อายุพอๆกับเซียงเซียง ได้พบเพื่อนชายคนแรกที่แสดงออกอย่างตรงไปตรงมาว่าคิดจีบเธอ

ความรู้สึกของแพตตาริน นับถือเขาเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง เธอไม่คิดอะไรกับข้อความหวานเสี่ยวที่เขาส่งมา ทั้งรับของขวัญในวันแห่งความรักเพราะไม่อาจปฏิเสธได้

เขากับเธอเพิ่งรู้จักกันไม่นาน เธอไม่ปิดกั้น ตรงข้ามเปิดโอกาสให้เขารู้จักเธอเพิ่มขึ้นอีกหลายทาง

แต่เธอพบว่า เขาเร่งรีบรุก พุ่งเป้าเพียงให้เธอตกลงคบหา ละเลยที่จะทำความรู้จักเธอมากขึ้นในฐานะเพื่อน

แพตตาริน ไม่ได้โกรธเคือง แต่ย่อมไม่มีทางตอบรับเขาที่เป็นเช่นนี้ เธอทำให้ความพยายามของเขา กลายเป็นเกลือหนึ่งกำมือละลายลงสู่มหาสมุทร ไม่ได้มีผลให้ท้องน้ำเกิดการเปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด

...เขาเริ่มห่างเหินไป เธอไม่ทราบว่าเขารู้สึกอย่างไร แต่หากพบกันอีก เธอยังคงคุยกับเขาได้เหมือนเพื่อนคนหนึ่งเช่นเดิม

 

           สายน้ำ ได้พบกับเพื่อนชายที่มีความฝันในแนวทางเดียวกันคนหนึ่ง

เขาและเธออยู่ห่างไกล หากไม่ใช่เพราะได้เข้าร่วมกิจกรรมเดียวกัน แทบไม่มีโอกาสจะได้พบกันอีก

เธอไม่ทราบว่าเขาชอบเธอตั้งแต่เมื่อใด แต่ตอนนี้คล้ายเขาพยายามอย่างมากที่จะให้เธอได้รู้ความในใจ เพียงแต่ไม่กล้าที่จะเอ่ยปากตรงๆ

แม้จะแสดงออกอ้อมๆอย่างมากผ่านคำพูดและตัวหนังสือ เขาดูยังระแวงว่าเธอยังไม่รู้ใจเขา บางทีอาจเพราะเธอไม่ยอมแสดงออก

...แต่เธอภาวนาให้เขาห้ามใจ หยุดไว้เพียงเท่านี้

สาเหตุแรก เพราะเธอไม่ได้ชอบเขา และไม่มีทางจะชอบเขาได้ ด้วยคุณสมบัติของเขา ไม่ว่าจะมองผิวเผินหรือละเอียดลึกซึ้งล้วนไม่ตรงใจเธอ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ดี แต่คนที่ไม่ใช่ ก็คือไม่ใช่

ตรงข้าม เขาใช่สำหรับการเป็นเพื่อนเธอมากกว่า

สาเหตุสอง เพราะเขาแคร์เธอมากเกินไป แคร์มาก จนเธอไม่อาจไม่แคร์ตอบ

ไม่ใช่ว่าเธอหวั่นไหว แต่เพราะไม่อาจทำร้ายคนที่อ่อนไหวต่อเธอมากขนาดนี้ เขาคงสงสัยมากว่าเธอชอบเขาบ้างหรือไม่ กังวลว่าเธอจะรู้สึกไม่ดีกับสิ่งที่เขาทำ ทั้งกลัวว่าจะไม่ได้พบเธออีก เธอรู้ตัวว่าสร้างความว้าวุ่นใจแก่เขาไม่นอ้ย

เพราะสองเหตุนี้ สายน้ำจึงไม่อยากบอกปัดเขาตรงๆ ภาวนาเพียงให้เขาเข้าใจสิ่งที่เธอแสดงออกทางอ้อม แล้วตัดใจเสีย

หากปล่อยให้นานกว่านี้ วันหนึ่งเขาบอกความรู้สึกกับเธอตรงๆ ไม่เท่ากับบังคับให้เธอปฏิเสธเขาตรงๆหรือ?

เธอไม่อยากทำให้เขาเจ็บปวด แต่ก็ไม่อาจรับรักจากคนที่เธอไม่รักได้

...ภาวนาให้เขาเข้าใจความหมายที่เธอพยายามสื่อ หากรู้แน่ว่าเบื้องหน้าคือเปลวเพลิงแห่งความผิดหวังและโศกเศร้า ยังเจอเดินเข้าไปหาทำไม?...

 

               

                ยังมีเรื่องราวความรักปลีกย่อยของหญิงสาวอีกหลากหลาย หากบรรยายถึงเอลาเรสคงเกรงว่าผู้คนจะรับฟังจนชินชาเบื่อหน่าย จึงหยุดบันทึกเรื่องราวไว้เท่านี้

 

 

----------------------------------------------------------------

            แม้เอลาเรสจะเดินทางไกล พบเจอเรื่องราวหลากหลาย แต่จะไม่บันทึกเผยแพร่หากไม่เห็นว่าเป็นเรื่องราวสำคัญ เพียงแต่ผู้คนมีสายตาแตกต่าง ไม่ใช่ทุกคนที่จะรับรู้ได้ว่า บันทึกแต่ละตอนของเอลาเรสสำคัญที่ตรงไหน

 

 

มังกรคู่สู้สิบทิศ I

 

มังกรหนึ่ง โคว่จง มีคุณธรรม ใฝ่รู้ นิสัยทะเยอทะยาน คิดช่วงชิงความเป็นฮ่องเต้ มุ่งหวังปกครองไพร่ฟ้าประชาชนให้อยู่ร่มเย็นเป็นสุข

มังกรสอง ฉีจื่อหลิง มีคุณธรรม ใฝ่รู้ นิสัยชอบสันโดษ ไม่แก่งแย่งชิงดี เป้าหมายสูงสุดคือพบความสงบสุขแห่งจิตใจ

...มังกรสองพี่น้องนี้ต่างรักอีกฝ่ายมากกว่าชีวิตตน...

 

เมื่อโคว่จงตัดสินใจช่วงชิงแผ่นดิน ฉีจื่อหลิงแม้ตนไม่ต้องการ แต่ก็ช่วยพี่น้องสุดชีวิต

...สภาพบ้านเมืองที่ปั่นป่วนวุ่นวาย ปณิธานของโคว่จงอาจนับได้ว่าสำคัญกว่าปณิธานของฉีจื่อหลิง...

โคว่จงไม่ว่าเผชิญอุปสรรค ทั้งศัตรู ความรัก และการสูญเสีย ไม่เคยคิดล้มปณิธานอันยิ่งใหญ่ของตนเอง

หากแม้นได้เป็นฮ่องเต้จริง จะสามารถนำพาราษฎรจำนวนมากพ้นจากความทุกข์ยากสาหัส

...ปณิธานนี้ไม่ว่ามองมุมไหน ล้วนไม่ควรล้มเลิก...

 

ทว่าครั้งหนึ่งเมื่อพี่น้องจำต้องแยกกันเผชิญศัตรูคนละทิศ

โคว่จงกลับระลึกแน่วแน่ว่า หากแม้นฉี่จื่อหลิงถูกศัตรูฆ่าตาย เขายินดีละทิ้งทุกปณิธานในชีวิต มุ่งแก้แค้นให้แก่ฉืจื่อหลิงเท่านั้น

...นี่ไยไม่สะท้อนให้เห็นความรักที่โคว่จงมีแก่พี่น้องผู้นี้...

 

……................

เรื่องนี้ นับว่าทั้งคล้ายและไม่คล้ายความจริงของผู้อื่น

ที่ไม่คล้ายคือ ความจริงนี้ของผู้อื่นไม่มีความแค้นเข้ามาเกี่ยวข้อง

...โคว่จงเอย นี่กลับคล้ายที่ผู้อื่นยินยอมทิ้งอุดมการณ์ทั้งหมดได้เพื่อบิดาและพี่น้องเมื่อถึงคราวจำเป็น

โลกนี้มีท่านเข้าใจผู้อื่นเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง...

                ยามบุพการีและพี่น้องได้รับความสาหัสทุกข์เข็ญ ยังมีอุดมการณ์อันใดสำคัญกว่าช่วยเหลือพวกเขาอีก?