ขีวิตคนเต็มไปด้วยการเลือก ทั้งเลือกที่จะได้รับ และเลือกที่จะสูญเสีย

ชีวิตเราก็ผ่านการเลือกมามากมาย เลือกครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อแสวงหาสิ่งที่เรียกว่า จุดสมดุลของชีวิต

จนป่านนี้ การเลือกก็ยังไม่จบสิ้น หรือเพราะเราปรารถนาไม่จบสิ้น เราจึงเผชิญความดีใจที่ได้รับ และเสียใจที่สูญเสียไม่จบสิ้นด้วย

กับสังคมนอกบ้าน เราเป็นคนที่พยายามควบคุมวิถีชีวิตตัวเองมากในระดับหนึ่ง

สำหรับที่บ้าน เรากลับเป็นลูกที่ตามใจตัวเองมากที่สุดคนหนึ่ง

ตั้งแต่มัธยม เรามีความสุขกับการทำสิ่งที่อยู่นอกห้องเรียน พอใจกับการพยายามสร้างโลกแห่งความจริงให้เป็นเหมือนในอุดมคติ เห็นการเรียนเป็นเรื่องรอง ประคับประคองตัวเองผ่านมาอย่างง่ายดายด้วยความฟลุค โชคช่วย ฯลฯ

แม้กระทั่งการสอบติด พสวท. ยังรู้สึกว่าเป็นผลบุญ มากกว่าผลจากความฉลาด

แต่ที่มหาลัย ไม่สามารถรอให้โชคช่วยอีก ต่อให้ทำได้ ก็ไม่อาจแบกรับความรู้สึกผิดได้ เราไม่อาจเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ในสมองเต็มไปด้วยความคิดหรือความรู้ที่ไม่เกี่ยวเนื่องกับวิทยาศาสตร์

ที่นี่ ไม่สามารถให้กิจกรรมเป็นหลัก เรียนเป็นรอง ได้อีก

ดังนั้น พี่ชายพูดถูก “มันไม่สำคัญหรอกว่า เราจะตัดกิจกรรมที่อยากทำออกไปแล้วมากแค่ไหน มันสำคัญที่ว่า กิจกรรมที่เราเลือกทำอยู่มันยังหนักไปอยู่รึเปล่า ถ้าหนักก็ต้องตัดออก แม้จะเคยตัดออกแล้วเป็นร้อยอย่าง ก็ต้องตัดอีก”

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เราไม่ใช่คนฉลาด จริงๆแล้วไม่ฉลาดเลย และไม่ใช่คนเก่งด้วย

ความสำเร็จจากทุกงาน เกิดได้เพราะทุ่มเท ใส่ใจ และจริงจังกับมัน

งานไหนทำไปโดยไม่เรียกความพยายามออกมา งานนั้นก็ล้มเหลว ไม่เคยประสบผล ไม่ว่าจะเรื่องเรียน หรือกิจกรรมก็ตาม

ฉะนั้น ตัวเราจะมีคุณค่ากับงาน ก็ต่อเมื่อเราจริงจังกับมัน ทุ่มเทให้มัน

นี่คือเหตุผลหนึ่ง ที่ทำให้เราไม่อาจใช้ชีวิตเหมือนคนอื่น พยายามแล้วก็ทำไม่ได้สักที

1 เพราะเราไม่เก่งพอ เราจึงไม่สามารถแบ่งเวลานิดๆหน่อยๆ ทำแต่ละงาน แล้วทำให้ทุกงานออกมาดีได้ (เหมือนที่เห็นว่าเพื่อนบางคนทำได้ แต่เราทำไม่ได้จริงๆ)

จะเรียนให้ดี เราต้องใช้เวลาอ่านหนังสือมากกว่าคนปกติ ทั้งยังเป็นคนประเภทไม่สามารถเก็บความรู้จากห้องเรียนมาได้เลย

จะทำงานให้ออกมาดี เราต้องมีเวลาใช้ความคิด คิดถึงข้อดีเสียรอบด้าน ดังนั้นหากมีคนเห็นว่าเราทำงานเก่ง เค้าคงคิดผิด สาเหตุที่ทำให้ทำงานออกมาดีกว่า เพราะยอมทุ่มเทเวลาและกำลังความคิดมากกว่า ขณะที่คนส่วนใหญ่เห็นว่าเป็นเรื่องที่ไม่คุ้มค่าการลงแรง

2 เพราะเราไม่เก่งพอ แต่เราอยากทำทุกงานให้ออกมาดี เราจึงต้องจำกัดจำนวนงานที่รับผิดชอบ เน้นคุณภาพไม่เน้นปริมาณ

                ดังนั้น อาจเห็นว่าเรายังรับงานไม่มากเท่าบางคน แต่ก็เหมือนทำงานหนักมาก หรือบางคนมองว่า เรายังสามาถรับงานเพิ่มได้อีก ทั้งที่จริงๆมันล้นมือแล้ว ภาระที่เคยรับ หรือรับอยู่ หรือจะรับในอนาคต (ถ้าทุกอย่างยังเป็นแบบนี้) มันเกินความสามารถของเราแล้ว

            เพราะ ความทุ่มเท + ความไม่เก่งพอ ทำให้เราใช้พลังงานมากมายในแต่ละงาน

3 เพราะรู้ตัวว่าหากเป็นอย่างนี้ต่อไป คงไม่สามารถทำงานให้สำเร็จได้อย่างที่ตั้งใจ ดังนั้นจึงต้องเลือกที่จะเสียใจวันนี้ แทนที่จะเสียใจกว่าเดิมในวันหน้า

                เพราะเทอมต่อไป เราต้องทุ่มเทให้การเรียนมากกว่าเดิมอีกเท่าตัว – ต้องเริ่มทำ project ของตัวเองอีกครั้ง – ต้องเตรียมงานสำหรับ sci-camp – และตั้งใจทำงานชมรมวิชาการให้ดีในฐานะรองประธาน +++ ทุกงานเหล่านี้ต้องทำให้ผลลัพธ์ออกมาดีที่สุด เป็นงานที่เราตัดสินใจยกทั้งชีวิตให้กับมัน

ฉะนั้น หากวันนี้ไม่ตัดสินใจเลือก แล้วจะเลือกวันไหน?

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ความฝันสูงสุดของชีวิตนักศึกษาของเรามี 2 อย่าง

หนึ่งคือมีความเข้าใจอย่างถ่องแท้ในความรู้ทางวิทยาศาสตร์ สองคือใช้กิจกรรมสร้างประโยชน์แก่คนอื่นให้มากและยืนยาวที่สุด

ความฝันอย่างหลัง ยังบรรลุไม่ยากเท่าความฝันอย่างแรก

พ่อและพี่ชายดูเหมือนจะรับรู้ปัญหาข้อนี้เป็นอย่างดี ดังนั้นคอยกดดันเราให้เลิกงานอื่น มุ่งแต่เรียนอยู่เสมอ

เราไม่เคยโกรธที่ถูกกดดัน เพราะรู้ว่า ในความรู้สึกของคนที่เป็นห่วงเราแล้ว เมื่อเตือนมานับครั้งไม่ถ้วนแต่เราไม่ตอบสนองสักครั้งมันกดดันและเจ็บปวดกว่าคนที่ถูกเตือนอย่างเราหลายเท่า

ภารกิจสำคัญอีกอย่างต่อไปนี้คือตั้งใจฝึกภาษาอังกฤษให้ดี เมื่อพ่อยอมจะจ่ายเงินจำนวนมากทั้งที่มีอยู่เล็กน้อยเพื่อให้ลูกบรรลุวัตถุประสงค์นี้ ลูกจะไม่ทำตามได้หรือ ปัญหาของลูกตอนนี้ไม่ใช่หาคนสอนไม่ได้ แต่หาเวลาไปเรียนไม่ได้ต่างหาก

ฉะนั้น วันนี้เราจึงต้องขอโทษสำหรับทุกคน ทั้งเพื่อน พี่ น้อง และทุกคน ถ้าเราจะเลือก ที่จะทิ้งงานของใครไป โดยไม่ลังเลอีก ถ้าเราไม่อาจจะช่วยเหลือใครทำงานใดได้อีก วันนี้เราตัดสินใจ ที่จะตามใจคนที่รักเรา ยอมขัดใจเพื่อนหรือคนจำนวนมากที่เราเป็นห่วง หลังจากที่ขัดใจพ่อกับพี่มานาน ถึงเวลาชดเชยคืนให้บ้างแล้ว...