ความเหน็ดเหนื่อยในตอนนี้มันหนักหนาเกินจะบรรยาย...

เหนื่อยมากกกกๆ... ทั้งกายและใจ

เหนื่อย...สะสมจากหลายๆเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามาในช่วงก่อน และเหนื่อย...จากภาระที่แบกรับอยู่ตอนนี้

เหนื่อย...กับเรื่องงาน เหนื่อย...กับคน และเหนื่อย...ที่ไม่มีเวลาให้กับการเรียนและภาษาอังกฤษ

 

เหนื่อย...ที่ต้องปิดบังความอ่อนล้าจนเกินทน

เหนื่อย...ที่ต้องสร้างความเข้มแข็งหลอกๆ มาปิดบังความอ่อนแอที่มี

เหนื่อย...ที่ต้องคอยมองหาคนรับฟัง แต่พยายามแล้วกลับไม่มีใคร

 

เหนื่อย...ที่ต้องทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ต้องควบคุมสติแม้ว่าความจริงแทบจะยืนไม่ไหว

เหนื่อย...ที่ต้องยิ้มหรือก้มหน้ากลบเกลื่อนสายตาที่แสนจะอ่อนแอ

เหนื่อย...ที่ต้องคอยควบคุมน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น

เหนื่อย...ที่ต้องกลับมาร้องไห้คนเดียว แล้วปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไม่มีอะไรดีขึ้นตลอดหลายวันที่ผ่านมา

 

เหนื่อย...ที่ต้องเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่เอาแต่ใจ ไม่เรียกร้องสิ่งที่อยากได้ใจจะขาด หรือไม่ทำบางสิ่งที่อยากทำแทบขาดใจ

 

ขอเวลา...สักนิดได้ไหม... แค่ไม่กี่นาที ที่สามารถทำตัวเป็นเด็ก...

เด็กน้อย... ที่สามารถพูดออกมาได้ตลอดเวลาว่าต้องการอะไร

เด็กน้อย... ที่สามารถทำอะไรได้อย่างที่ใจอยาก

เด็กน้อย... ที่อยากร้องไห้เมื่อไหร่ก็ร้องไห้ได้เลย ณ ตอนนั้น

 

เด็กน้อย... ที่ไม่เคยมีใครวางใจปล่อยให้โดดเดี่ยวคนเดียว

เด็กน้อย... ที่ต้องมีผู้ใหญ่อย่างน้อยสักคนคอยดูแลตลอดเวลา

 

ได้ไหม...ในเร็ววันนี้.... แค่ไม่กี่นาทีที่สามารถปล่อยหัวใจให้เป็นเด็กโดยสมบูรณ์

สักครั้ง... ที่จะรู้สึกปลอดภัยมากพอที่จะปลดหน้ากากความเข้มแข็งทั้งหมดลง

 

...สักครั้ง... ก่อนที่ร่างกายและหัวใจจะอดทนจนถึงขอบเขตที่ไม่อาจรับไหวอีกต่อไป...

 

 

การพิจารณาโครงงานที่ของบประมาณของชมรมเสริมหลักสูตรวันนี้ ให้ความรู้สึกแปลกๆ

ด้วยความที่...เป็นชมรมที่ของบมากที่สุด

ด้วยความที่...Science Camp 29 เป็นค่ายที่ใช้งบมากที่สุด

...แต่กลับโดนโจมตี/ซักไซ้/บีบให้ตัดงบ น้อยกว่าที่ควรจะเป็นมาก...

ชมรมอื่น ยังถูกตัด ถูกซักไซ้ หรือตัดงบตัวเองออกมากกว่า (ไม่นับงบค่าติวกับตอบปัญหาที่ไม่คาดหวังแต่แรก)

 

ขณะที่นั่งอยู่ตรงนั้น... ทั้งที่น่าจะรู้สึกดีที่ไม่มีใคร fight จะตัดงบที่เราขอ แต่มันกลับมีความรู้สึกแย่ที่อธิบายไม่ถูก

เราอยากตัดงบตัวเองออกมากกว่านั้น แต่ด้วย 1. ความไม่แน่นอนที่จะได้งบคณะยังคงมีสูง

และ 2. คนที่นั่งอยู่ข้างเรา(ว่าที่ประธานคนใหม่)ไม่ต้องการให้ตัดงบลง

เราค่อนข้างสับสนและขัดแย้งในตัวเองมาก

จากคราวที่แล้ว ลำบากใจที่ตัดงบตัวเองออกมากเกินไป...

คราวนี้กลับกลายเป็น ลำบากใจที่ตัดงบตัวเองออกน้อยเกินไป...

สุดท้าย... เราก็เลือกที่จะตัดงบลงทีเดียวถึง 8,100 บาท โดยพยายามอธิบายเหตุผลให้คนข้างๆฟังว่า ชมรมอื่นบางชมรมเค้าเริ่มเดือดร้อนแล้ว ...เราต้องช่วยกัน

 

สาเหตุที่รู้สึกผิด อาจเป็นเพราะไม่ถูกโจมตีนี่แหละ

ชมรมอื่นที่น่าจะเป็นเหมือนฝ่ายตรงข้าม ความจริงแล้วกลับประกอบด้วยกลุ่มคนที่มีความสัมพันธ์ขั้นพิเศษกับเรา...

...หนึ่งชมรม เป็นพี่ชาย

...หนึ่งชมรม เป็นคนที่พิเศษมากๆ

...หนึ่งชมรม เป็นเพื่อนร่วมงานและอุดมการณ์

...หนึ่งชมรม เป็นเพื่อน ซึ่งก็เป็น staff ค่าย Science Camp 28 มาก่อน

ส่วนนายกสโมฯและกรรมการ(ที่คอยซักไซ้ตัดงบชมรมต่างๆ) ก็เป็นสมาชิกชมรมวิชาการ ทั้งยังมีเพื่อนสนิทเป็นอดีตประธานชมรมด้วย

ทุกคนพยายามหลีกเลี่ยงไม่โจมตีเรา บ้างด้วยความเกรงใจ... บ้างด้วยความห่วงใย...

...ซึ่งเราก็ซาบซึ้งมาก...

สิ่งเหล่านี้... เป็นผลมาจากการกระทำที่เราได้สร้างไว้ และการกระทำที่พี่ๆปีก่อนได้สร้างไว้

 

เพื่อนชมรมหนึ่ง เพิ่งย่ำแย่จากการถูกคณะตัดงบประมาณออก น้อยกว่าที่เคยสัญญาว่าจะให้ถึงเกือบ 2 ใน 3 ส่วน

Science Camp เราโทร.คุยวันนี้ ยังคงได้ 40,000 เท่าเดิม... เพราะความเป็นค่ายเก่าแก่ จึงมีงบถูกแบ่งสรรเอาไว้แล้ว

 

เหมือนเป็นผู้มีอิทธิพล ทั้งเบื้องล่าง (นักศึกษา) และเบื้องบน (คณะ)

เหมือนเป็นโชคดี แต่ช่างน่าเศร้า...เมื่อนึกถึงชมรมอื่น

และน่ากลัว... ว่าวันหนึ่ง โชคดีนี้อาจไม่คงอยู่ในรุ่นต่อๆไป

 

ดังคำว่า “ได้ลาภ เสื่อมลาภ ได้ยศ เสื่อมยศ”

...วันนี้มีอิทธิพล วันหน้าก็อาจสูญเสียอิทธิพลได้เช่นกัน...

ฉะนั้น.........เด็กน้อย........อย่าได้ใช้ชีวิตบนความประมาท..........

 

 

กดดัน... กับงานใหญ่หลายๆอย่าง

ถ้าไม่ตั้งสติ ควบคุมตัวเองให้ดี คงไม่สามารถก้าวพ้นวิกฤตในช่วงนี้ได้

 

ขอเรียงลำดับความสำคัญของงานทั้งหมด ไว้เตือนใจ ดังนี้

 

1. เรียน

2. ภาษาอังกฤษ

3.  Project

4. ชมรมวิชาการ

 

----- งานหลัก มี 4 อย่างเท่านี้ นอกนั้นขอเป็นงานที่ช่วยในคราวจำเป็น -----

 

5. โครงการพิเศษ โดยเฉพาะองค์รวม

6. งานภาควิชา

7. การ Take Care คนรอบข้าง

 

 

** งานอื่นๆ นอกเหนือจากนี้ ได้โปรด...อย่าเข้าไปยุ่งกับมันอีก

 

        การกลับบ้าน เพื่อดูแลความรู้สึกของพ่อ ไม่สามารถวางมันลงในอันดับใดได้ แต่ต้องเตือนใจไว้ตลอดเวลา และพยายามทำทุกครั้งที่มีโอกาส

        ...อย่าให้ตัวเองต้องเสียใจทีหลัง...