…ไม่มีเรา เค้าก็อยู่ได้...

            ...จากที่เรารักที่จะทำ กลายเป็นเราฝืนที่จะทำเพราะเรารัก...

                        ...เราสบายใจก็ดี แต่คนรอบข้างจะสบายใจยิ่งกว่า ถ้าเราสบายใจ...

...เป้าหมายของเราในอนาคตคือการทำงานเพื่อส่วนรวม               

อุปสรรคที่ขัดขวางไม่ให้เราได้ทำงานเพื่อส่วนรวมในอนาคต ก็คือการทำงานเพื่อส่วนรวมในวันนี้

                                นี่จึงเป็นอุปสรรคที่ท้าทายที่สุด เพราะเป็นเรื่องเดียวกันกับเป้าหมายที่เราต้องการบรรลุ

                                                อย่าพ่ายแพ้ต่อกิเลสชั่วขณะ ปล่อยให้งานเล็กทำลายงานใหญ่...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เราเคยคิดว่า ความจริงแล้ว...

เราไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่และเก่งกาจ

เราไม่อยากเป็นนักวิทยาศาสตร์เพื่อสังคม

แต่เราอยากเป็นนักสังคมศาสตร์เชิงวิทยาศาสตร์

แต่ความจริงในตอนนี้มันไม่ใช่อย่างนั้น...

                วิทยาศาสตร์ช่างดึงดูดใจให้เราอยากค้นคว้าอย่างทุ่มเท

เราอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่เก่งกาจ

            ปัญหาสังคมช่างเร่งเร้าความคิดอยากแก้ปัญหาในใจเราให้ปะทุ

เราอยากเป็นนักสังคมศาสตร์เชิงวิทยาศาสตร์

            และเพื่อเด็กไทยอันเป็นชนรุ่นหลังผู้เป็นอนาคตของชาติ

เราอยากเป็นนักจัดการศึกษาที่นำทุกศาสตร์มาปรับใช้

เพื่อให้บรรลุทั้งสามสิ่งนี้ อย่าได้ปล่อยให้ความอยากชั่วขณะทำลายความปรารถนาชั่วชีวิต

เด็กน้อยเอย...    จงเข้มแข็ง

                        ที่ได้เผชิญวันนี้เพียงเป็นพายุฝน

                        หากอดทนรอคอยจนพายุผ่านพ้น

                        จะได้เห็นสายรุ้งแห่งความหวังบนฟากฟ้า

เด็กน้อยเอย...    อย่าอ่อนแอ

                        แม้วันนี้ หยดน้ำตาพร่างพรูแข่งสายฝน

                        จงอดทนยืนหยัดอย่าล้ม

                        เมื่อเธอเลือกเส้นทางที่น้อยคนจะเลือกเดิน

                        เมื่อเธอตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว และแน่วแน่

                        เธอต้องไม่ท้อเมื่อเผชิญความเดียวดาย

                        แม้ตกอยู่ในความมืดมิดเพียงลำพัง

                        เธอต้องปกป้องดวงจิตที่สว่างไสว

                        แม้ผู้คนทั่วทั้งโลกไม่อาจเข้าใจ

                        จงใคร่ครวญสิ่งที่เธอกระทำ

                        หากแม้นผิดพลาดไป เธอเพียงเปลี่ยนทางเดินใหม่

                        หากแม้นนั่นถูกต้อง เธอเพียงก้าวเดินต่อ...

ทำไมนะ... เอลาเรสคิด ทำไมจึงมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น?

มีคนหลายคนเป็นเพื่อนกัน พวกเขามีชื่อพิเศษเอาไว้เรียกกลุ่มของตัวเอง

นี่คือเหตุการณ์ที่เอลาเรสเห็นซ้ำๆ ติดต่อกันมาหลายครั้ง...

เปรียบเช่นคนกลุ่มนั้นอาศัยอยู่ในที่แห่งหนึ่ง

มักมีก้อนหินก้อนใหญ่ และหนักมาก หล่นลงมาใส่พวกเขา

พวกเขาต้องช่วยกันแบกก้อนหินนั้นไปทิ้งในที่ห่างออกไป

...การแบกก้อนหิน มันเหนื่อย และหนัก

จึงมีคนที่ไม่อยากเหนื่อย ไม่อยากหนัก ปล่อยมือจากก้อนหินอยู่เสมอ

เมื่อมีคนแรก ก็มีคนที่สอง คนที่สาม... ตามไปเรื่อยๆ จนเกือบหมดทุกคนในกลุ่ม

ทำไมนะ... เอลาเรสคิด

...ก้อนหินที่ใหญ่ และหนัก ไม่ว่าใครแบก ก็ต้องเหนื่อย ไม่ว่าแบกกี่คน ก็ต้องเหนื่อย

แต่ทุกคนรู้ว่า จำเป็นต้องมีสักคนที่แบกมันไปทิ้ง

ถึงจะรู้อย่างนั้น แต่ก็ยังมีคนปล่อยมือเรื่อยๆ เรื่อยๆ...

บ้างปล่อยมือเพียงชั่วคราวเพื่อหยุดพัก อีกมากตั้งใจปล่อยมือตลอดกาล...

...พวกเขาไม่ต้องการเหนื่อย ไม่ต้องการหนัก ไม่ต้องการลำบาก

พวกเขาปล่อยมือออก ทีละคน ทีละคน... ปล่อยมือ ทั้งที่ยังมีแรงแบก

ราวกับอยากให้เพื่อนที่ยังแบกอยู่ ต้องเหนื่อย ต้องหนัก ต้องลำบากให้มากที่สุด

ลำบาก ให้สาสมกับความโง่ที่แบกก้อนหินต่อไป

...ถ้าโชคดี ก้อนหินไม่หนักเกินไป คนที่เหลือก็แบกมันไปทิ้งได้สำเร็จ แม้จะเหนื่อยแทบขาดใจ

ถ้าโชคร้าย ก้อนหินหนักเกินกว่าจะแบกไหว คนก็ถูกก้อนหินทับ บ้างมีแผล บ้างขาหัก บ้างพิการ บ้างเกือบเป็นอัมพาต

ทำไมนะ... เอลาเรสสงสัย

มิตรภาพที่เอลาเรสรู้จัก ไม่ใช่แบบนี้...

...หรือนี่คือความหมาย ของคำว่าพิเศษ ที่อยู่ในชื่อกลุ่ม...