A Little Corner of Ideality...

ความรักทุกรูปแบบ นำมาซึ่งปัญหาเสมอ

ไม่ว่าความรักแบบเพื่อน แฟน พี่น้อง หรือแม้แต่ความรักในหน้าที่ ความฝัน หรืออุดมการณ์

หลายครั้งมานั่งคิด... ถ้าไม่รัก คงไม่เกิดปัญหาแบบนี้ขึ้น

ถ้าคนที่เรารักทำอะไรไม่เหมาะสม เราจะรู้สึกแย่เป็นพิเศษ

ถ้างานที่เรารักไม่ประสบผลสำเร็จ เราก็จะเป็นทุกข์กับมันมาก

มิน่า... พระพุทธองค์จึงจัดความรักว่าเป็นกิเลส แตกต่างกับความเมตตา กรุณา...

ถามว่าเหนื่อยไหม... ตอบได้ว่า..........เหนื่อยมาก..........

แต่จะเอาอะไรมาวัด ว่าในบรรดา “เรา” ที่รักกันทั้งหมด ใครเหนื่อยมากกว่ากัน

...แค่แสดงออกน้อยกว่า แปลว่าเหนื่อยน้อยกว่า...จริงหรือ?

พี่ชายอยากพัก... น้องสาวอยากพัก... ว่าที่พี่สะใภ้ของฉันก็อยากพัก...

..........เพราะเหนื่อยมากเกินพอ.........

...ฉันก็อยากขอพักบ้างได้ไหม...

สำหรับเรา... เมื่อความรักก่อให้เกิดปัญหา สิ่งที่ตามมาคือเหตุผล

สำหรับครอบครัวเรา... ทุกครั้งที่ใช้เหตุผล จะนำเราไปสู่ทางออกของปัญหา

                                เมื่อไหร่ไม่ใช้เหตุผล เราจะตกอยู่ในวังวน แก้ปัญหาไม่ได้

                                เมื่อเกิดปัญหา เราทุกคนใช้เหตุผล แล้วปัญหาก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

                                ...เราไม่เคยทะเลาะกัน... ความรักของเราไม่เคยสั่นคลอนแม้แต่น้อย...

แต่โลกภายนอก กลับทำให้สิ่งที่เราเคยทำได้ในครอบครัว กลายเป็นอุดมคติ

โลกภายนอก... ไม่อาจมีใครสามารถใช้เหตุผลได้อย่างสมบูรณ์

โลกภายนอก... ยิ่งไม่เชื่อว่า กรณีแบบครอบครัวเราจะเกิดขึ้นจริงได้

เราแน่ใจ... ว่าเราไม่ได้ใช้เหตุผลกับความรักทั้งหมด

ความรู้สึก... เป็นเรื่องละเอียดอ่อนเกินกว่าจะใช้ภาษาและเหตุผลอธิบาย

ความรักในครอบครัวเรา ล้วนเกิดจากการใช้หัวใจทั้งสิ้น

                                เพราะไม่มีเหตุผลใดๆ สามารถบั่นทอนความรักนี้ได้

แต่เมื่อเกิดปัญหา ไม่อาจใช้หัวใจอย่างเดียวได้

หัวใจ... ความรู้สึก... เป็นเรื่องเดียวกัน

ความรู้สึก... กิเลส... แทบจะแยกจากกันไม่ออก

                หลายคนอาจพูดว่า... ปัญหาความรัก แก้ไม่ได้เพราะมัวแต่ใช้เหตุผล ไม่ใช้ความรู้สึก

                เรากลับคิดว่า... ปัญหาแก้ไม่ได้ เพราะคนใช้เหตุผลไม่เป็น ใช้อย่างไม่สมบูรณ์ ไม่ใช่เพราะไม่ใช้ความรู้สึก

                เราไม่คิดว่า... การใช้แค่ความรู้สึก จะสามารถแก้ปัญหาได้

แต่ก็นั่นแหละ... คนบางคนก็สามารถพูดได้เช่นกันว่า...

                ปัญหาแก้ไม่ได้ ไม่ใช่เพราะไม่ใช้เหตุผล แต่เพราะคนไม่สามารถใช้ความรู้สึกได้อย่างสมบูรณ์ต่างหาก

มองอย่างเปิดใจกว้าง และมองในเชิงสัจธรรม

                ปัญหา... จะแก้โดยใช้เหตุผล หรือความรู้สึกก็ได้ทั้งนั้น

                ขอเพียงคนที่ใช้มัน ...ต้องใช้เป็น และใช้ได้อย่างสมบูรณ์

เปรียบเหมือน การวาดภาพสวยๆภาพหนึ่ง

            จะใช้สีน้ำ สีเทียน หรือสีไม้ ก็ล้วนทำให้เกิดภาพที่สวยงามมากภาพหนึ่งได้

            ขึ้นอยู่กับฝีมือและความถนัด(ความชอบ)ของคนวาดภาพ

ประเด็นสำคัญ จึงอยู่ที่...

            เราสามารถเปิดใจยอมรับแง่มุมทั้ง 3 มุมได้หรือไม่

หนึ่ง... ยอมรับว่า คนวาดภาพ อาจชอบ ถนัด และเก่งในการใช้สีต่างชนิด

สอง... ยอมรับว่า ภาพที่ออกมาย่อมให้อารมณ์ต่างกันบ้าง แต่ยังคงเป็นภาพเดียวกัน และมีความสวยงามอยู่ในทุกภาพ

สาม... ยอมรับว่า คนชมภาพเขียนย่อมชอบแต่ภาพไม่เท่ากัน และแต่ละคนย่อมชอบไม่เหมือนกัน

            ถึงแม้คนที่ชอบสีไม้ อาจมีแค่ 0.01% เราก็ต้องยอมรับว่า สีไม้ ทำให้ภาพสวยได้เหมือนกัน แม้เราจะไม่ชอบมันก็ตาม

             ...จะสบายใจมากกว่าไหม หากเราสามารถยอมรับวิธีแก้ปัญหาของแต่ละคนได้...

                 แต่การยอมรับอย่างเดียว ไม่สามารถทำให้เราประคองความรักไว้ได้ตลอดไป

                สิ่งที่จำเป็นต้องมาควบคู่กัน คือ “ความเชื่อมั่น”

                ความเชื่อมั่น... ว่าความรักในอุดมคติบางประเภท สามารถคงอยู่ได้ตลอดไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

                โดยเฉพาะ... ความรักแบบพี่น้อง...

                แน่นอน... ผลของความรักอาจไม่เหมือนเดิมตลอด บางครั้งความรักทำให้เราอบอุ่น มีชีวิตชีวา บางครั้ง ความรักทำให้เราเคว้งคว้าง กังวล น้อยใจ

                แต่ความรัก... มันก็จะยังอยู่ ไม่หายไปไหน...

                ทำใจได้ไหม กับผลของความรักที่แตกต่างกันในบางเวลา...

                ...หรือหากความรักที่มี ไม่สามารถให้ผลในแง่บวกอย่างเดียวเสมอได้ เราก็จะทิ้งมันไป?...

 ความรักของบางคนอาจเป็นเจดีย์ทราย บางคนเป็นต้นไม้ บางคนเป็นภูเขาที่แข็งแกร่ง

แต่ความรักของเรา...เป็นพลังงาน... ที่ไม่มีอะไรทำให้มันหายไปได้

            แต่อาจจำเป็นต้องเปลี่ยนรูปแบบ เช่น จากพลังงานจลน์ (เมื่อมีการเคลื่อนไหว/แสดงออก) กลายเป็นพลังงานศักย์ (เมื่อหยุดนิ่ง/ไม่แสดงออก)

เราเคยนั่งคิดและรู้สึก... ว่าตัวเองช่างแตกต่างจากคนอื่นอย่างสุดที่จะเข้ากันได้

                ...และความแตกต่างนี้ จะทำให้เราไม่อาจเป็นคนรักที่ดีของใครได้

            (นอกจากคนที่มีพื้นฐานจิตใจแบบเดียวกัน เช่น พี่ชายเรา)

...คนรักของเรา(ไม่ว่ารักแบบไหนก็ตาม) จะสามารถยอมรับข้อนี้ได้หรือไม่...

หากไม่ได้... จุดจบสุดท้ายคงน่าเศร้า

หากไม่มีใครยอมรับได้... นั่นแปลว่า เราอาจเย็นชาและโหดร้าย เกินกว่าจะสามารถเป็นคนรักของใครได้...