A Little Corner of Ideality...

ปัญหาที่ยืดเยื้อนี้ แย่ที่ภายนอกไม่มีใครยอมรับว่ามันมีอยู่ จึงไม่เปิดโอกาสให้มีการปรับความเข้าใจหรือถกกันเพื่อแก้ปัญหา กลายเป็นเรื่องที่ค้างคา จะจบก็ไม่จบ จะเคลียร์ก็ไม่ได้

                เราไม่ตั้งใจจะเขียนเรื่องนี้ให้ใครอ่าน เพราะนี่จะเป็นสิ่งที่ตรงที่สุดจากใจ เขียนจากความคิดและความรู้สึกที่เป็นอยู่จริงในตอนนี้ และความจริงแบบนี้อาจทำให้หลายคนรู้สึกตอบกลับมาในแง่ลบ ไม่ว่าเค้าจะอยู่ชมรมดาราศาสตร์หรือชมรมวิชาการก็ตาม เราจึงไม่เคยนั่งเรียบเรียงให้ใครฟังมาก่อน  blog นี้แค่ใช้บันทึกความทรงจำแทน สมองจะได้เบาขึ้น

คำถามเริ่มต้น “ด้วยบทบาทในชมรมวิชาการของเราในตอนนี้ ยังเหมาะที่จะทำงานในชมรมดาราศาสตร์อีกหรือ?”

                ตอนอยู่ปี 1 พี่เบียร์เคยถามว่า “ตกลงน้องเอมอยู่วิชาการหรือดาราศาสตร์?” เอมตอบว่าตอนนี้อยู่ทั้ง 2 ชมรม พี่เบียร์ว่าสุดท้ายเราต้องเลือกอันใดอันหนึ่งอยู่ดี ตอนนั้นอยากพูดคำตอบที่อยู่ในใจออกไปมาก แต่ก็คิดว่ารอดูที่การกระทำดีกว่า

                อีกเหตุผลหนึ่งที่ไม่ยอมพูดเป็นเหตุผลของเด็ก เด็กที่ต้องการเรียกร้องความเชื่อใจจากผู้ใหญ่ คนที่เราให้ความนับถือและคาดหวังว่าเขาได้รู้จักเรามากแล้วในระดับหนึ่งจากการทำงานหลายครั้งที่ผ่านมา นิสัยเราเป็นไง ความคิดเป็นยังไง ต่างคนน่าจะต่างเข้าใจกันพอควร เด็กน้อยถ้าโตกว่านี้หน่อยคงไม่คาดหวังอะไรไร้สาระแบบนี้ เราหวังที่จะให้พี่ๆเชื่อมั่นว่าเราเลือกวิชาการแน่นอนไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่เราอาจคาดหวังมากไป

ยิ่งมีคนเสนอความเห็นว่า การยกให้เป็นประธานชมรมปีหน้าเพื่อผูกมัดเราไว้กับชมรมวิชาการ เค้ารู้ว่าสำหรับเรา Science Camp เป็นผลตอบแทนที่ยิ่งใหญ่ที่เราย่อมไม่อาจปฏิเสธ ต่อไปก็ไม่ต้องกลัวว่าเราจะถูกดึงไปทำงานในชมรมดาราศาสตร์ ที่ถูกกำหนดให้เป็นชมรมคู่แข่ง

                นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้สะเทือนใจอย่างรุนแรง ไม่นับความรู้สึกว่าถูกใช้เป็นเครื่องมือ แค่ความผิดหวังจากความไม่เชื่อใจก็ร้ายแรงแล้ว ถึงขั้นคิดอยากพูดกับพี่ดิวซะเดี๋ยวนั้น (ก็มันไม่รู้จะไปพูดกับใคร) บอกว่าเอมไม่เคยคิดไปทำงานในชมรมอื่น เอมเลือกวิชาการตั้งแต่แรก เลือกตั้งแต่ก่อนจะได้ยินพี่ๆบอกว่า “น้องเอมเป็นประธานฯปีหน้านะ” เอมเลือกให้ใจไปกับวิชาการตั้งแต่แรกไม่เคยหวั่นไหวคิดย้ายไปชมรมไหนเลย แม้ว่าเกือบตลอดปีวิชาการไม่มีอะไรให้ปี 1 ทำเลยก็ตาม ไม่ใช่แค่ชมรม เอมหลบเลี่ยงงานคณะ งานเมเจอร์ และกิจกรรมอื่นๆเพราะตั้งใจจะทำชมรมวิชาการให้ดีถึงที่สุด กระทั่งพี่ชมรมดาราศาสตร์บางคนก็รู้ตั้งแต่เอมกรอกใบสมัครว่าเอมจะเลือกวิชาการถ้าดึงคราวต้องเลือก แต่พี่วิชาการที่เราผูกพันมากกว่ากลับไม่รู้ว่าเราจะเลือกอันไหน นี่เป็นความน้อยใจอย่างหนึ่ง

                มันก็เป็นความรู้สึกของเด็กนั่นแหละ ที่คิดจะให้คนอื่นเชื่อใจโดยไม่พูดออกไป ถ้าโตกว่านี้คงรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ จนถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กอยู่ ยังไงก็ตามตอนนั้นไม่ได้คุยกะพี่ดิว เพราะเมื่อพยายามมองในแง่ดี เหตุผลนั้นอาจไม่มีอยู่จริงก็ได้ อาจไม่มีใครคิดอย่างนั้นจริงๆ ก็ได้

แต่สิ่งสำคัญอันหนึ่งที่อยากให้พี่ๆเข้าใจมากๆคือ เราไม่ได้เลือกชมรมวิชาการเพราะ Science Camp เราเลือกเพราะอยากทำงานของวิชาการฯ อธิบายตามจริงคือ Sci-camp เป็นตัวจุดประกายให้ประทับใจชมรมวิชาการ แต่การจุดไฟในที่ๆไม่มีอากาศไม่สามารถทำให้ไฟติดได้ อากาศในที่นี้จึงเป็นความประทับใจในพี่ๆชมรมสมัยก่อน อุดมการณ์และความตั้งใจที่ถ่ายทอดผ่านค่ายที่จัด บรรยากาศการทำงานที่น่าประทับใจ แนวคิดและความน่านับถือของพี่ๆที่เราได้พูดคุย รวมกับความชอบทำงานวิชาการเพื่อคนอื่น ทำให้รู้สึกว่าชมรมวิชาการตอบทุกอย่างที่เราใฝ่ฝัน แม้เข้ามาในมหาลัยแล้วพบว่าหลายอย่างเปลี่ยนไปจากที่เคยเห็น แต่ก็ไม่ได้ทำให้คิดถอดใจไปที่อื่น ยิ่งไม่สนใจว่าจะได้เป็นประธานชมรมหรือสมาชิกธรรมดา อย่างที่บอกว่าเราเลือกวิชาการตั้งแต่แรกของแรกสุด

อาจบังเอิญที่ปัญหาหลักของวิชาการคือไม่มีคนทำงานที่ให้ Priority แก่ชมรม และเราสนองตอบเรื่องนี้ได้พอดี เราปฏิเสธงานชั้นปีเพราะที่บ้านไม่เห็นด้วย แต่สำหรับวิชาการถึงพ่อกับพี่ชายไม่เห็นด้วยก็จะทำ (เพียงแต่ตอนนี้ที่บ้านยังไม่รู้) แปลกดีที่เราเลือกงานเล็กไม่เลือกงานใหญ่ อาจบางทีคนเราเหมาะสมกับงานคนละแบบ ณัฐเหมาะกับงานคณะ เอมเหมาะกับงานชมรม ไม่ว่างานไหนล้วนมีอุปสรรค เราต่างต้องสู้ต่อไป แต่ทุกงานล้วนทำให้เกิดประโยชน์กับคนหมู่มากได้

                วันก่อนพี่จาพูดในที่ประชุมดาราศาสตร์ว่า อยากให้น้องรักชมรมให้มาก ทำงานด้วยความรักจากใจจริงๆ สิ่งที่พี่จาขอและความรู้สึกของพี่เค้าเราคิดว่าเราเข้าใจ และเราสามารถทำได้แต่ทำได้กับวิชาการเท่านั้นไม่ใช่กับดาราศาสตร์ (นี่เป็นสิ่งที่อยากขอโทษพี่ๆชมรมดาราศาสตร์อย่างมากที่สุด) ถึงจะพยายามสร้างความรักขึ้นมาใหม่ แต่มันก็ถูกวิชาการดูดไปหมด

                สิ่งที่ชดเชยได้คือแม้เราไม่ได้รักชมรมฯ แต่เรารักน้องที่เข้ามาในชมรม และนับถือในความรักที่พี่และเพื่อนมีให้กับชมรมของตัวเอง ดังนั้นในฐานะรุ่นพี่ชมรมดาราศาสตร์เราพยายามให้น้องประทับใจชมรมให้มากที่สุดอย่างที่พี่ได้ขอ และเราเชื่อว่าเราได้พยายามในค่ายตั้งไข่ไม่น้อยกว่าที่พยายามทำให้น้องชมรมวิชาการในค่ายฝึกสตาฟ

- - แล้วเรามีเหตุผลอะไร ถึงยังทำงานอยู่ในชมรมดาราศาสตร์? - -

                เดิมทีเราก็ไม่เข้าใจตัวเอง จะว่าเป็นเพราะพี่ชายก็คงไม่ใช่เสียทีเดียว ตอนนี้ค่อยพยายามหาคำตอบได้

                ตั้งแต่ sci-camp27 กระแสวิชาการต่อต้านดาราศาสตร์ยิ่งแรงขึ้นเรื่อยๆ เพื่อนหลายคนที่อยู่ทั้ง 2 ชมรมเริ่มตัดสินใจว่าจะเลือกชมรมไหนเมื่อถึงคราวจำเป็น เมื่อได้ฟังคำตอบแล้วทำให้เราหนักใจมากๆกับอนาคต คือ แทบทั้งหมดเลือกดาราศาสตร์ น้อยคนจะบอกว่าไม่แน่ใจ ไม่มีใครพูดว่า เลือกวิชาการอย่างแน่นอน เลย

                เหตุผลส่วนใหญ่ คือ Happy กว่าเมื่ออยู่ในดาราศาสตร์

                Happy ในที่นี้ไม่ใช่เรื่องงบ เรื่องกิน แต่เป็นความสุขทางใจ

                คำตอบของเพื่อนทำให้เราต้องคิดว่าอะไรคือปัญหาของวิชาการ แล้วอนาคตจะยังคงเป็นแบบนี้อีกไหม

                ฉะนั้น แม้จะเห็นด้วยที่ควรมีสตาฟวิชาการหลักๆ ที่ไม่ได้แบ่งเวลาไปทำงานกับชมรมที่มีงานเยอะทั้งปีอย่างดาราศาสตร์ แต่ไม่เห็นด้วยกับแนวคิดไม่ร่วมมือ ประกาศตัวอยู่ฝ่ายตรงกันข้าม เพิ่มศัตรูโดยใช่เหตุ

มุมมองของพี่ปีเก่าๆ มีเหตุผลหลายอย่างที่เลือกชนกับดาราศาสตร์ เข้าใจว่าได้มองอย่างละเอียดลึกซึ้งแล้ว แต่บางที อาจเป็นการมองจากมุมของวิชาการออกไปด้านเดียว เราซึ่งมีโอกาสสัมผัสเรื่องราวภายในดาราศาสตร์จึงรู้สึกว่ามันไม่ใช่ทางเลือกที่เหมาะนัก ถ้าทำจริงเรากลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

                แม้ความจริงเราสามารถได้เปรียบจากปัจจัยหลายอย่าง โดยเฉพาะอำนาจและอิทธิพลที่มากกว่า (สโมฯ ชั้นปีฯ วิชาการ เป็นคนกลุ่มเดียวกัน) แต่อนาคตของชมรมไม่ควรฝากไว้กับอำนาจที่ไม่ยั่งยืน สักวันหนึ่งเมื่อเราไม่มีข้อได้เปรียบอันนั้นจะต้องลำบาก

รู้ว่าพี่ๆไม่ได้ละเลยที่จะพัฒนาฝ่ายเราเอง ด้วยการหางานให้น้องปี 1 ทำ หรือพยายามผูกใจน้องปี 1 ไว้กับชมรมด้วยวิธีการต่างๆ แต่เราเห็นแล้วว่าผลลัพธ์จากความพยายามของเรายังไม่มากพอ พูดกันตามตรงคือไม่อาจเทียบติดดาราศาสตร์ได้ นี่ไม่ใช่ความเห็นส่วนตัวของเราคนเดียว แต่เป็นความเห็นจากทุกคนที่ได้สัมผัสกิจกรรมทั้ง 2 ชมรม เพียงแต่อาจไม่กล้าพูดต่อหน้าให้พี่ๆรับฟัง

แทนที่จะเอาเวลาไปแก้ปัญหาภายนอก เรามองว่าน่าจะแก้ปัญหาภายในของเราก่อนมากกว่า ถ้าทำชมรมวิชาการให้เข้มแข็ง จะเป็นมิตรหรือคู่แข่งกับดาราศาสตร์ล้วนไม่ใช่ผลกระทบสำคัญ ถ้าเราต่างฝ่ายต่างพัฒนาตัวเอง ผลลัพธ์ที่ได้คือ Win-Win แต่ถ้าก่อสงครามจะมีแต่คนที่แพ้กับแพ้ ต่างฝ่ายต่างเสียหาย และด้วยความพร้อมเพียงเท่านี้ เราค่อนข้างแน่ใจว่าฝ่ายที่เสียหายมากกว่าคือวิชาการเอง

(confirm อีกครั้งด้วยความแตกต่างระหว่างค่ายตั้งไข่กับค่ายฝึกสตาฟ)

สรุปแล้วสำหรับวิชาการ ถ้าไม่ใช่ต้องพูดว่า “ดาราศาสตร์เข้มแข็งมากกว่าที่เราคิด” ก็ต้องพูดว่า “ฝ่ายเราอ่อนแอมากกว่าที่เราคิด”

ฉะนั้น เราตั้งใจที่จะรักษาความเป็นพี่น้องระหว่างสองชมรมเอาไว้

ที่ยังคงทำงานในชมรมดาราศาสตร์ จึงเป็นเพราะต้องการแสดงความจริงใจต่อพี่ๆและเพื่อนๆในชมรมดาราศาสตร์ ว่าเรายังต้องการรักษาความสัมพันธ์ที่ดีดังเดิมเอาไว้ รวมทั้งป้องกันไม่ให้ความขัดแย้งนี้ถูกส่งต่อถึงน้องปี 1 ไม่ต้องการให้น้องปี 1 แบ่งแยกเป็นสองฝ่ายและต่อต้านกันอย่างชัดเจน การดึงน้องมาทำงานหลักในชมรมวิชาการ ไม่จำเป็นต้องให้น้องต่อต้านชมรมดาราศาสตร์ ไม่จำเป็นจริงๆ

ทั้งหมดนี้ไม่ได้หมายความว่า เราคิดว่าดาราศาสตร์เป็นชมรมที่ดีพร้อม แต่ตอนนี้ขอมองเฉพาะส่วนที่กระทบต่อวิชาการเท่านั้นก่อน

การเลือกด้วยตัวเองนี้อาจผิดไปจากแนวคิดที่พี่ๆวางไว้ เป็นเรื่องที่เราต้องขออภัยและอธิบายเหตุผลให้พี่ๆเข้าใจในซักวันหนึ่ง ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอธิบายให้ใครฟังและคาดเดาไม่ถูกว่ามันใช่ประเด็นสำคัญในความเห็นของพี่ๆหรือไม่ ยังไงก็ตาม แม้วิธีการแตกต่าง แต่มีเป้าหมายเดียวกัน หวังว่าจะมีเวลาได้เปิดใจคุยกันว่าทางไหนคือทางที่ดีที่สุด

เพราะตอนนี้ ไม่ว่าแนวทางไหนล้วนดำเนินไปได้อย่างไม่เต็มที่ เมื่อภายในชมรมมี 2 ความคิดที่แตกต่าง สำหรับการที่เราอยู่ในชมรมดาราศาสตร์ วิชาการบางส่วนอาจมองไม่ดี ส่วนดาราศาสตร์ก็คงสับสนและอดระแวงไม่ได้ (แต่พี่ๆยังคงอบอุ่นและดีกับเราเหมือนเดิม เรื่องนี้ซาบซึ้งจริงๆ) สถานการณ์ตอนนี้ไม่ว่าคนนอกอย่างชมรมดาราศาสตร์ หรือคนในชมรมวิชาการเองก็ต้องสับสน เพราะจุดยืนของคนในชมรมแต่ละคนแตกต่างกัน วิชาการเราไม่เคยหารือข้อสรุปเรื่องนี้ พี่ๆอาจมองว่ามันไม่สำคัญขนาดนั้น แต่เรากลับเห็นว่าความไม่ชัดเจนเรื่องนี้เป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาชมรมอย่างมาก แล้วจะทำยังไงให้คนอื่นเห็นภาพที่เราได้เห็น? ในเมื่อวิชาการส่วนใหญ่ไม่ได้เห็นภายในชมรมดาราศาสตร์ และไม่สามารถมองตัวเองจากมุมมองของเด็ก (ปี 2 และ ปี 1) ที่อยู่ทั้ง 2 ชมรมได้ ส่วนคนที่มีโอกาสมองก็ตัดสินใจเลือกดาราศาสตร์ไปแล้ว

- - ถ้าไม่ต่อสู้แข่งขันกับดาราศาสตร์ จะแก้ปัญหาขาด Staff ของชมรมวิชาการได้ยังไง? - -

                เรากับเพื่อนหลายๆคนก็คิดเหมือนกัน ว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่งานของ 2 ชมรมชนกันแล้วเกิดการขาดแคลน Staff ปัญหาอยู่ที่เราไม่สามารถผูกใจคนไว้ให้ทำงานในชมรมวิชาการได้ต่างหาก ซึ่งเข้าใจว่าเราเองกำลังพยายามแก้ปัญหาด้วยการหากิจกรรมมาให้น้องปี 1 ทำ เป็นทางออกอย่างหนึ่ง

                แต่จุดที่สำคัญกว่านั้น ที่พี่ไม่ได้นึกถึง(ส่วนน้องแม้มองเห็นเต็มๆก็ไม่สามารถพูดได้) คือ บรรยากาศการทำงาน นี่กลับเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้ทุกคนเลือกชมรมอื่น

                มีเพื่อนบอกว่า “ถึงเราจะสร้างกิจกรรมให้ดีแค่ไหน แต่ถ้าบรรยากาศการทำงานยังเป็นอย่างนี้ คนก็ไม่อยากอยู่”

                อะไรคือบรรยากาศการทำงานที่น้องต้องการ และที่เป็นอยู่ทุกวันนี้มันไม่ดีตรงไหน? นี่เป็นสิ่งที่ยากที่สุดที่จะพูดอย่างเปิดเผย

                ไม่งั้นคงไม่ต้องมานั่งเขียนลง space

                ถ้าถามเอมคนเดียวว่ารับไหวไหม ก็ต้องตอบว่าถึงบางครั้งแทบรับไม่ได้ก็ยังจะทนต่อไปให้ไหว เพราะเรารักชมรมนี้มากจนไม่สามารถเดินจากไปได้เหมือนคนอื่น ถึงจะผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า เครียดแล้วเครียดอีก ก็จะทนจนกว่าจะตายไปก่อน

                หลังประชุมสรุปค่ายตั้งไข่ ชมรมดาราศาสตร์ พี่จาถึงขั้นน้ำตาคลอต่อหน้าน้องๆ ทำให้เราย้อนกลับมาดูตัวเอง พี่จาบอกว่า ทำยังไงก็ได้ให้น้องรู้สึกอบอุ่น ให้ชมรมอบอุ่นเหมือนเดิม เรื่องแบบนี้บางคนมองว่าไม่รู้จะเศร้าทำไม เครียดทำไม หรือหลายคนอาจไม่เข้าใจความหมาย เรื่องแบบนี้มีแต่คนที่เคยรักงานไหนมากๆๆๆเท่านั้นถึงจะเข้าใจ ว่าทำไมต้องร้องไห้ ทำไมต้องจริงจัง ทำไมไม่ช่างมัน

                เราเข้าใจพี่จาเพราะเรารักวิชาการมากๆๆๆๆเหมือนที่พี่จารักดาราศาสตร์ รักมาก รักจนไม่รู้จะพูดยังไง รักจนไม่รู้จะสรรหาคำบรรยายที่ไหนมาพูดให้มันยิ่งใหญ่ตรงกับใจเราได้ รักยิ่งกว่ารัก รักยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดถ้าไม่นับชีวิต ครอบครัว และการเรียน รักถึงขนาดที่ไม่ว่าจะร้องไห้กับมันบ่อยแค่ไหน หรือมีทางเลือกอื่นที่ดีกว่าแค่ไหนก็ยังเลือกที่จะอยู่ที่เดิมไม่ไปที่อื่น คนที่ไม่เข้าใจก็มองมันว่าไร้สาระ จริงๆเราก็ไม่ต้องการให้ใครมาเข้าใจแค่เปิดใจกว้างยอมรับว่ายังมีคนที่สามารถรักงานได้เท่านี้อยู่ก็พอ

                ฉะนั้น ด้วยบรรยากาศการทำงานที่เป็นอยู่ตอนนี้ เลยดูเหมือนมีแต่เราคนเดียวที่รับไหว แต่คนอื่นไม่ไหวแล้ว เราไม่ต้องการเรียกร้องให้ใครมารักงานนี้เท่ากับที่เรารัก เพราะความรักที่คนอื่นมีมันก็มากพอแล้ว (ส่วนความรักของเรามันบ้าเกินไป) แต่ถ้าขนาดคนที่รักงานนี้เหมือนกันยังไม่อยากอยู่ต่อ แล้วเราจะรั้งใครไว้ได้อีก?

                เราไม่ได้มองข้ามเพื่อนที่ไม่ได้อยู่ชมรมดาราศาสตร์และยังทำงานวิชาการต่อไป แต่หากพูดกันตามจริง เพื่อนก็มีงานเมเจอร์ และงานอื่นๆที่อยากทุ่มเทให้มันเหมือนกัน ฉะนั้น สุดท้ายท้ายสุดจึงเหลือคนทุ่มเทให้วิชาการอยู่ไม่กี่คน ในขณะที่เราพยายามจะปรับปรุงชมรมครั้งใหญ่ในปีนี้และปีถัดไป ด้วยกำลังคนเพียงเท่านี้ยังไม่สามารถทำอะไรได้ ดังนั้นเรามองว่า ไม่ว่าปัญหาไหนในชมรมขณะนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่ควรหาทางแก้ไข ถ้าต้องการให้ชมรมคงอยู่อย่างภาคภูมิต่อไป

- - บรรยากาศการทำงานในวิชาการมันไม่ดียังไง?

            จุดสำคัญอยู่ที่ ไม่สามารถคุยอย่างเปิดใจได้ในที่ประชุม

            แตกต่างจากดาราศาสตร์ที่ส่วนใหญ่แล้วใครคิดยังไงก็สามารถพูดได้อย่างนั้น ช่องว่างระหว่างพี่กับน้องมีน้อย ระหว่างเพื่อนเองถึงไม่ได้สนิทกันถึงขั้นสนิทใจ แต่ก็ไม่เกิดการปิดกั้น บล็อก หรืออื่นๆ เรียกว่าถึงไม่รักใคร่กลมเกลียว แต่ก็ไม่ได้มีบรรยากาศของความหวาดระแวง ไม่เชื่อใจ หรือมีใครข่มใคร โดยรวมแล้วจึงทำงานได้อย่างสบายใจมากกว่า

                ภายในวิชาการ สิ่งที่คิดไม่กล้านำเสนอ  ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง เพื่อนฝูงมีน้อย (เมื่อมองโดยรวม ไม่ใช่มองรายบุคคล) มีชนชั้นนำ และชนชั้นตาม อำนาจค่อนไปทางฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ทำให้ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่ฝ่ายนั้นคิดเกือบทั้งหมด แม้ไม่ออกคำสั่งก็เหมือนถูกออกคำสั่ง เกิดระยะห่างมากระหว่างพี่น้อง เมเจอร์ หรือโครงการ แทบทุกครั้งที่ประชุม นำมาซึ่งความอึดอัด ไม่สามารถเปิดใจคุย พูดได้อย่างเต็มที่ เหมือนที่บอลเคยพูดว่า “ที่จังหวัด ใครมีอะไรในใจ ไม่ชอบใจอะไร คุยได้ทุกอย่างตรงๆ แต่ที่นี่ไม่ใช่” เมื่อไม่สามารถเสนอความเห็น อีกทั้งไม่มีความสุขเวลาทำงาน ก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม

                นี่ย่อมไม่อาจพูดได้ว่า น้องคิดมากเอง ทำตัวเอง เพราะถ้าปัญหาอยู่ในกลุ่มน้องเหล่านี้ เขาก็สามารถแก้ได้ด้วยการย้ายไปอยู่ในที่ที่เหมาะกับเขา แล้วเราจะยอมให้มันเป็นอย่างงั้น?? ยอมเสีย Staff ไปเพราะเราขี้เกียจปรับปรุงตัวเองเหรอ?

                การทำงานในทุกองค์กรต้องมีปัญหาความอึดอัดจากความสัมพันธ์ระหว่างคนเป็นเรื่องธรรมดา แต่ความอึดอัดที่ถึงขั้นทำให้คนที่รักงานหลายคนหนีหายย้ายที่ไปย่อมไม่ใช่ความอึดอัดธรรมดา เป็นความอึดอัดที่มากพอจะล่มชมรมได้เลยทีเดียว ถ้าเรายังคิดพัฒนาชมรมต่อไปตามที่เคยคาดหวังวางแผนไว้ ต้องแก้ปัญหานี้ให้ได้ก่อน ทุกอย่างถึงจะดำเนินไปได้ดี

                การแก้ปัญหาต้องอาศัยความร่วมมือ เมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่ร่วมมือก็ทำไม่ได้ ความสำคัญยังอยู่ที่การมีใจกว้างยอมรับฟังความผิดพลาดของตัวเอง เปิดใจคุยทุกอย่างต่อกันภายในชมรม โดยทุกฝ่ายพร้อมที่จะให้คำวิจารณ์อย่างมีเหตุผล และรับฟังคำวิจารณ์อย่างเต็มใจ แต่บรรยากาศแบบนี้เป็น Ideal เหลือเกินในตอนนี้ ไม่รู้ว่าจะทำได้จริงเมื่อไหร่หรือจะทำได้จริงมั้ย

                การไกล่เกลี่ยปัญหาบางอย่าง ฝ่ายหนึ่งจะเรียกร้องให้มันเกิดขึ้นอยู่ฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ ถ้าอีกฝ่ายไม่เต็มใจที่จะเดินเข้ามาไกล่เกลี่ยด้วยจะมีประโยชน์อะไร และการแก้ปัญหาบางครั้งก็เริ่มต้นด้วยคนบางกลุ่มไม่ได้ แต่ต้องให้คนอีกกลุ่มหนึ่งริเริ่มขึ้น นี่เป็นเงื่อนไขของลำดับอาวุโสและความเกรงอกเกรงใจ รวมทั้งการแสดงออกถึงความจริงใจและเต็มใจที่จะแก้ปัญหา เรื่องราวที่ละเอียดอ่อนแบบนี้ ไม่รู้จะมีทางคลี่คลายได้ไหม

                เราเองถ้าไม่ใช่เพราะได้ฟังจากเพื่อนหลายคนว่าอยากไป จนรู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นทุกทีๆ คงไม่ทันคิดว่ามันต้องรีบแก้ปัญหามากขนาดนี้ เราอยากเคลียร์ปัญหานี้ให้เพื่อนใจจะขาด ยิ่งนานวันยิ่งแก้ยาก นานวันยิ่งยุ่งเหยิงและสร้างความขุ่นข้องหมองใจมากขึ้น แต่เรานึกไม่ออกว่าจะเริ่มต้นยังไง ไม่รู้จะคุยกับใคร ปรึกษาใคร เพราะความหวาดระแวงนี่เหตุหนึ่ง เป็นไปได้ไหมที่จะกำจัดมันทิ้งไป หรือลดทอนมันลงสักหลายส่วน เพื่อนหลายคนจะได้กลับมา...